Το Μυστήριο της Στιγμής

..
Το μυστήριο της στιγμής αυτής που διαβαίνει,
-ενώ για τους ανθρώπους πάλι έγινε ''άκοσμος ο κόσμος'',
ενώ ο πάνσοφος αιώνας έχει ακόμη μια φορά αναλύσει των ανδρών την άσπορη αρμονία,
κι ενώ το έμβρυο πούκρυβε στα σπλάχνα της ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία,
που η γη το απόδωκε αιφνίδια με σπασμούς μεγάλους μέσ'απ'τα σκότη της αδράνειας-,
είν'ανάμεσά μας,
μόλις έπεσε απ'τη μήτρα,
κυλισμένο μέσ'στο αίμα και στο χώμα,
βρέφος μυστικό κι ατέλεστο ακόμα,
αφημένο απ'τους ίδιους που βοήθησαν στις ωδίνες.
..
Κι είν'αυτό το προαιώνιο βρέφος,
οπού αν άλλοτε ερχόταν στον κόσμο,
πότε απ'άγνωστο πατέρα,
πότε απ'άγνωστη μητέρα,
σάμπως έκθετο ή κλεμμένο,
αλλά για μας πια τώρα ειν'αυτό που περιμέναμε να πέσει,
για να το σηκώσουμε από χάμω και,
κυκλώνοντας το,
όπως οι Κουρήτες,
να το λούσουμε σε απάρθενες πηγές,
κι εμείς οι ίδιοι να το βυζάξουμε,
την πιο άξια,
την πιο θεία τροφή του κόσμου μας,
να μεγαλώσει αντάξια του Παντός που το'χει σπείρει
και της μάνας Γης που το κυοφόρησε.
..

Χαλκεύω

..
ΕΚΕΙΝΟΣ που,
αν ως σήμερα αναγκάστηκε να ωδίνει μες στον ίδιο εαυτό του όλες τις γέννες,
και να ράβει ωσά σε μήτρα στο μηρί του όποιο έμβρυο δεν κατόρθωσε η ύλη να κρατήσει το πλέριο ωρίμασμα του,
ΦΑΝΕΡΩΝΕΤΑΙ τώρα βαθιά μας και δουλεύει μες στα φρένα μας ακέριος.
..
Εμείς οι ίδιοι πια υψωθήκαμε ώσμ' αυτή του την κρυφή ίσαμε σήμερα λαχτάρα,
έτοιμοι να κλείσουμε βαθιά μας και να εγκυμονήσουμε ότι
από τη θηλυκότερη του κόσμου μήτρα γλίστρησε ατέλεστο μπροστά μας
ότι λαχταρίζει ολόγυρα μας από αιώνες για την πλέρια γέννηση του,
ότι εκλήθη μεσ' απ' την ανώτατη των πάντων Μοίρα,
να πλουτίσει το ρυθμό της πλάσης-και,προσθέτοντας ζωή στη ζωή της,
ΝΑ ΚΑΛΕΣΕΙ,
μες στο στίβο όπου ανοίχτηκε έτσι διάπλατος μπροστά μας,
ΑΣΚΗΤΕΣ τους πλέριους και πιο νέους προφήτες,και,
χαρά μονάκριβη των πάντων,
πιο θερμούς και πιο μεγάλους,
πιο σοφούς και πιο γαλήνιους,
ΡΥΘΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΧΑΛΚΕΥΤΕΣ.
..

Άμιλλα - Stakhanovisme

..
Είναι μέθοδος οργάνωσης της εργασίας στα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού,
που στόχευε στην ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΕΠΙΔΟΣΕΩΝ,
χάρη στις τεχνικές καινοτομίες τις οποίες επινοούσαν και εφάρμοζαν με δική τους πρωτοβουλία οι εργάτες και στη μεταξύ τους άμιλλα.
..
Το κίνημα αυτό αναπτύχθηκε κατά την διάρκεια του 2ου Πενταετούς Προγράμματος,1933-1937.
..
Οφείλει την ονομασία του στον Σοβιετικό ανθρακωρύχο STAKHANOV ALEKSEI GRIGORIEVITCH,1905-1977,ο οποίος τη νύχτα της 30ης προς την 31η Αυγούστου του 1935,στο ανθρακωρυχείο του Ίρμινο,στο Ντονιέτς,εξόρυξε σε 6 περίπου ώρες 102 τόνους γαιάνθρακα,ποσότητα που αντιστοιχούσε στο 14πλάσιο της συνήθους παραγωγής.
..
Την 1η Φεβρουαρίου του 1936,ο Ν.Α.Ιζότοφ,εξόρυξε 607 τόνους γαιάνθρακα.
..
Τα εκπληκτικά αυτά αποτελέσματα επιτεύχθηκαν χάρη στην εφαρμογή τεχνικών καινοτομιών και συναδελφικής άμιλλας,συνθήκες που είχαν εφαρμοστεί την εποχή των μυστών στην Αρχαία Αίγυπτο.
..

Θα πασχίσει να σαρκώσει

..
Η ψυχή θα πασχίσει να σαρκώσει τις μορφές
της πιο καθάριας διαίσθησης,
όχι υπακούοντας στης ύλης το εκμαγείο,
αλλ' υψώνοντας την ύλη στον εαυτό της.
..
Ώσπου βρίσκοντας ολόκληρο στο τέλος,
ζωντανό και αριθμημένο μες στο νου,
το μυστήριο της κρυφής ταξιαρχίας,
την ουσία του ίδιου του Ήλιου σταλαγμένη
μέσα σ'όλες τις κρύπτες των ενστίκτων,
μέσα σ'όλο το πνέμα και το σώμα,
να υψωθεί με τη σειρά και να δράμει,
ανακυκλίζοντας ακοίμητα το νου,
για να ενώσει τα τυφλά διαστήματα του κόσμου,
τους χαμένους συνδέσμους,
τους αιώνες που εδιαβήκαν και που θα'ρθούν,
τα στοιχεία και τους θεούς και τους ανθρώπους,
μες στο χώρο και το πνέμα του ίδιου του θεού.
..

Εγώ μονάχα

..
Ήσυχα,
καθαρά,
κοιτάζω τον κόσμο και λέω :
" Όλα τούτα που θωρώ,γρικώ,γεύουμαι,οσφραίνουμε κι αγγίζω είναι πλάσματα του νού μου."
..
" Εγώ μονάχα υπάρχω ! " φωνάζει ο νούς.
" Μέσα στα κατώγια μου,
οι πέντε μου ανυφάντρες δουλεύουν,
υφαίνουν και ξυφαίνουν τον καιρό και τον τόπο,
τη χαρά και τη θλίψη,
την ύλη και το πνέμα.
Όλα ρέουν τρογύρα μου σαν ποταμός,
χορεύουν,
στροβιλίζουνται,
τα πρόσωπα κατατρακυλούν σαν το νερό,
το χάος μουγκρίζει.
Μα εγώ ο Νούς,
με υπομονή,
με αντρεία,
νηφάλιος μέσα στον ίλιγγο,
ανηφορίζω.
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΕΚΛΙΣΩ ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΤΩ,
στερεώνω απάνω στον όλιγγο σημάδια,
ρίχνω γιοφίρια,
ανοίγω δρόμους,
οικοδομώ την ΑΒΥΣΣΟ.
Βάνω τάξη στην αναρχία,
δίνω πρόσωπο,
ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΟΥ,
στο χάος.
Γεννοβολώ τα φαινόμενα,
ζωγραφίζω με πλήθια χρώματα φανταχτερό,
γιγάντιο ένα παραπέτασμα μπροστά από την άβυσσο.
Μη λές :
" Αναμέρισε το παραπέτασμα,να δω την εικόνα !"
Το παραπέτασμα,
αυτό είναι η εικόνα.
Είναι ανθρώπινο έργο,
πρόσκαιρο,
παιδί δικό μου,
ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΜΟΥ ΕΤΟΥΤΟ.
..
ΕΙΜΑΙ Η ΘΕΩΡΙΑ ΚΙ Η ΠΡΑΞΗ
ΕΙΜΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ
ΟΞΩ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ "
..

Δρόμοι μακρινότεροι..

..
Αλήθεια υπάρχουν δρόμοι μακρινότεροι από άλλους δρόμους,
κι όλους δεν θα να μας θρέψει μια μελέτη.
..
Πέρα από τη λέξη,
πέρα από την πράξη,
που διακόπτει τη θαμμένη μες στο βάθος των ψυχών μας συνοχή και συν-ανάταση των πάντων,
είναι το Κάλεσμα τούτο όπου ξάφνου,
από τον τόπο των δεσμών μας,
μας διαστέλλει μες στο Σύμπαν,
μας υψώνει μες στο πλάνο της Δημιουργίας,
για να νοήσουμε,
ν'ακούσουμε,
να ιδούμε,
όσα αλλιώς δεν θα κατείχαμε ποτές.
..
Μακρύς ίσαμε σήμερα είν' ο χωρισμός μας από το Κάλεσμα τούτο,
κι άδικα αγωνίστει όποιος εστοχάστει να το φτάσει
με μια σκέψη
με μια πράξη
πόπνιγαν στην αδράνεια τους την απόρρητη συναίσθηση της πρώτης,
της τεράστιας ρύθμισης του ΕΓΩ μας
με την κίνηση όλων ανεξαιρέτως των όντων,
και σταμάταγαν την πρόοδο του Ρυθμού βαθιά μας.
..
ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΠΟΘΕΙ ΝΑ ΤΟ ΓΝΩΡΙΣΕΙ,
ΣΒΕΙ ΤΟΝ ΛΥΧΝΟ
ΟΠΟΥ ΚΡΑΤΑΓΕ ΤΟ ΝΟΥ ΤΟΥ ΜΕΣ ΣΤΟΝ ΚΥΚΛΟ ΜΙΑΣ ΕΦΗΜΕΡΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ.
..
ΜΟΝΑΧΟΣ,
ΠΑΡΑΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ,
ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΩΣΟΤΟΥ ΑΝΤΙΚΡΙΣΕΙ ΜΙΑ ΦΛΟΓΑ ΟΠΟΥ ΔΕ ΚΑΗΚΕ,
ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΗΓΗ ΟΠΟΥ ΔΕ ΣΤΕΡΕΨΕ.
..
ΚΙ ΑΝ ΑΜΕΣΩΣ ΔΕΝ ΕΝΝΟΕΙ ΤΙ ΒΛΕΠΕΙ,
ΑΦΗΝΕΙ ΤΟΤΕΣ,
ΛΗΣΜΟΝΩΝΤΑΣ ΜΕΣ ΣΕ ΚΕΙΝΑ
ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΥ ΤΟΥ,
ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ,
ΜΟΝΑΧΗ ΤΗΣ ΝΑ ΤΟ ΒΡΕΙ.
..
Τότες ακούει τον τόνο του μεγάλου κύκλου,ακέραιο,
τότε μπαίνει ανάμεσα τους,
τότε ο άναρχος ρυθμός τους τονε πείθει να χορέψει το χορό του,
υπακούοντας στην απέραντη ενέργεια που τον κράζει,
δυνατά και γλυκά συγχρόνως,
και τον σέρνει από τη δίνη.
..
Κι Αυγή δεν τονε βρίσκει πλέον μπρος στη διαίρεση,
μπρος σε μιά ηθική,
μιά σκέψη,
μιά ενέργεια,
που μοιράζονται τον άρραφο χιτώνα της αυτούσιας ζωής.
..

Αποφόρι

..
Να λυτρώσω και να λυτρωθώ από το πάθος
-το αποφόρι της εσώτατης ενέργειας του παντός-
τα πάντα.
..
Να θραύσω και να βοηθήσω να θραύσεις,
-όπως θραύει ο δεμένος τα δεσμά του-
την κατώτερη έλξη των πραγμάτων.
..
Να σμίξω στον χορό της νηφαλιότητας,
-σύροντας και συρόμενος από τον πρώτο ώσμε τον ύστερο-
στον χορό όπου ξέρει η Ανθρωπότητα ώσμε τώρα,
και που κράτησε από κείνον το αποφόρι του μονάχα,
την ανάμνηση του πάθους του και μόνη,
ενώ ο ίδιος,
λυτρωμένος και υψωμένος στον εσώτατο ρυθμό της Δημιουργίας,
εσκιρτούσε ανυμνώντας :
..
"ΕΝΩΘΗΝΑΙ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΕΝΩΣΑΙ ΘΕΛΩ '
ΝΟΗΘΗΝΑΙ ΘΕΛΩ,ΝΟΥΣ ΩΝ ΟΛΟΣ.
..
Ο ΧΟΡΕΥΩΝ ΝΟΕΙ,ΟΤΙ ΣΟΝ,ΕΣΤΙ ΤΟ ΠΑΘΟΣ.
..
Ο ΙΔΩΝ Ο ΠΑΣΧΩ,ΩΣΕΙ ΠΑΣΧΟΝΤΑ ΕΙΔΕΣ,
ΚΑΙ ΙΔΩΝ ΟΥΚ ΕΣΤΗΣ,ΑΛΛ' ΕΣΕΙΣΘΗΣ ΟΛΟΣ.
..
ΟΙΚΟΥΣ ΕΧΩ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝ ΟΥΚ ΕΧΩ '
ΤΟΠΟΥΣ ΕΧΩ ΚΑΙ ΤΟΠΟΝ ΟΥΚ ΕΧΩ.
..
ΑΠΑΞ ΕΠΑΙΞΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΟΥΚ ΕΠΗΣΧΥΝΘΗΝ '
ΕΓΩ ΜΕΝ ΕΣΚΙΡΤΗΣΑ,ΣΥ ΔΕ ΝΟΕΙ.
..
ΤΟ ΟΛΟΝ,Ω ΧΟΡΕΥΕΙΝ,ΥΠΑΡΧΕΙ."
..
Κι αφού,τέλος,βύθιζε άφοβος κι ακέραιος στην αφοίτητη στροφάλιγγα της Δημιουργίας,
στη σιωπή την πριν από κανένα "Γεννηθήτω" '
αφού αισθανόταν στα φρένα τον πρωτοπόρο σπινθήρα,
καυτότερο απ' το Σείριο στην ακμή του,
να ξανοίγει στην ψυχή του την αρχή ενός κύκλου νέου,
θα ερμήνευε έτσι το μυστήριο του χορού στους αδελφούς του
που θα βυθίζονται μαζί του μες στον ίδιο μυστικό και γονιμότατο ρυθμό.
..

Πρωτοχορευτής και Μόνος

..
Η ανθρωποκεντρική ροπή της ιστορίας είναι μάταιη,
αν οι λίγοι βάκχοι,
χορευτές απιθωμένοι μες στο κέντρο μιας τεράστιας πλαστικής περίπτωσης του κόσμου,
δεν νοήσουνε πως Η ΩΡΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΙΝΕΙ είν' ό,τι μες στην κυκλική περίοδο της κοσμογονίας,που οι Ινδοί εκαλούσαν ΩΡΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΘΕΩΝ.
..
Αν αυτοί οι ίδιοι δεν ανοίξουν,
με την σκέψη,
το παράδειγμα,
την ενέργεια τους,
κάποια κέντρα όπου ο συνεκτικός ρυθμός των αιώνων θ'αποκαλύπτονταν στην παγκόσμια κι υπεράνθρωπη έννοια του,κι όπου,μέσα από τη σύγχρονη ύλη,απ' τους σωρούς των ψυχικά ερειπίων,απ' των λαών το βάθος,απ'τους τάφους,θ'ανατέλλαν,όχι πια ομοιώματα του πάθους,αλλά άρτια και κατορθωμένα σώματα.
..
Για τούτο,κάποιος από εκείνους,ΠΡΩΤΟΧΟΡΕΥΤΗΣ και ΜΟΝΟΣ,σύντομα θα να 'πρεπε μιαν ώρα να χορέψει για όλους,με όλους τους αδελφούς του,στο βωμό της Γης κι ανάμεσα τους,τον τρανό και βαθυσήμαντο χορό.
..
ΚΑΙ ΘΑ ΑΡΧΙΝΟΥΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΘΟΣ,ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΕΒΟΣ ΚΙ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΟΣ,
ΘΑ ΞΕΤΥΛΙΓΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΜΥΘΟ ΤΩΝ ΓΕΝΝΗΣΕΩΝ,
ΠΟΛΥΠΡΟΣΩΠΟΣ ΚΙ ΕΝΙΑΙΟΣ.
..
Και θα να κρατούσε ο ίδιος,μέσα απ' το όργιο,το ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΜΕΤΡΟ,
είτε θα κινούσε απάνωθε του το ΠΡΟΑΙΩΝΙΟ ΛΙΚΝΟ ΤΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ που σείουν την ύλη,
ή που σείουνται από την ίδια,
κατανοώντας τον αγώνα των πλασμάτων καθαρά κι από ύψος,
σαν ο σαλπιχτής της Ολυμπίας τους αθλητές στο στίβο,
είτε θα να βάκχευε όλος,
με τετρανωμένα τα αισθητήρια του,
στην απόρρητη θεωρία των όντων.
..