..
Ληξούρι Κεφαλληνίας 1814-1883.
Ποιητής και μεταφραστής,''δορυφόρος'' του Διονύσιου Σολωμού και από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της Επτανησιακής Σχολής.
..
Πατριωτισμός,λυρισμός,βαθύ θρησκευτικό συναίσθημα,εξιδανικευμένη αντιμετώπιση του έρωτα,νοσταλγία και μυστικοπάθεια μετουσιώνονται στους μουσικούς στίχους του -βραχυσύλλαβους ή δεκαπεντασύλλαβους- με τρόπο που συγκινεί,τόσο για τη συγκρατημένη μελαγχολία και το λυρικό πάθος που εκφράζουν όσο και για την φιλοσοφημένη ενατένιση της ζωής και του θανάτου.
..
Εμφανείς είναι οι επιδράσεις που δέχθηκε από τον Δ.Σολωμό,το δημοτικό τραγούδι,-τόσο ως προς τη στιχουργική μορφή των συνθέσεων του,όσο και ως προς τη χρήση κοινών εκφραστικών τρόπων-,καθώς και από την ευρωπαϊκή λογοτεχνία,όπως υποδηλώνεται και από την αντιστοιχία παράλληλων θεμάτων.
..
ΕΡΓΑ ΤΟΥ :
1.ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΔΙΑΦΟΡΑ,1856,συλλογή αφιερωμένη στον Δ.Σολωμό.
2.Ο ΡΗΓΑΣ,επικολυρική σύνθεση διαρθρωμένη σε τρία βασικά μέρη εμπνευσμένα από τον βίο του πρωτομάρτυρα.
3.Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΧΑΜΚΩΣ,περιγράφει τις τελευταίες ώρες της σκληρόκαρδης μητέρας του Αλή Πασά,που ζητεί την καταστροφή του Γαρδικιού.
4.ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΓΡΗΓΟΡΙΟ,ωδή.
5.ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ ΤΟΥ ΦΙΛΕΛΛΗΝΟΣ ΚΑΡΟΛΟΥ ΛΕΝΟΡΜΑΝ,ωδή με διάχυτο πατριδολατρικό στοιχείο.
6.ΠΡΟΣ ΤΟΝ Κον ΔΙΟΝ.ΣΟΛΩΜΟ,με στίχους θαυμαστικούς της μοναδικής τέχνης του εθνικού ποιητή.
7.ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΣΙΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΠΑΡΧΙΩΝ ΤΟ ΕΤΟΣ 1881,ωδή που αποτέλεσε το κύκνειο άσμα του.
..
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ :
1.ΟΙ ΔΥΟ ΑΓΓΕΛΟΙ.
2.ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ Ο ΧΑΡΟΣ,εμπνευσμένο από το ποίημα του Γκαίτε.
..
ΕΡΩΤΙΚΑ :
1.ΤΟ ΠΛΑΣΜΑ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ,που αποτελεί το ωραιότερο λυρικό αριστούργημα στη νεοελληνική ποιήση,όπου η ιδανική ερωμένη ενσαρκώνει την αποθέωση του τέλειου,του θείου έρωτα.
..
ΕΜΜΕΤΡΕΣ ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ (Πατριδολατρικός τόνος συνυφασμένος με βαθιά θρησκευτικότητα)
1ΦΡΟΣΥΝΗ.
2.Η ΔΕΣΠΩ.
3.ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΓΝΩΣΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ.
4.Η ΠΟΛΗ ΣΚΛΑΒΑ,όπου απεικονίζει το υπερήφανο ήθος του τελευταίου βυζαντινού αυτοκράτορα.
..
ΕΜΜΕΤΡΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΙΚΟ ΕΡΓΟ :
1.ΔΩΔΕΚΑ ΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΜΕΝΗΣ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ του Τορκουάτο Τάσο,σε δεκαπεντασύλλαβο στίχο,ομοιοκατάληκτο κατά διστιχία.
2.ΔΥΟ ΝΥΧΤΕΣ του Όσιαν.
3.ΜΙΚΡΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΑΟΥΣΤ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΣΤΟΥΑΡΔΗ.
..
ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ :
1.ΟΙ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ,1856,υμνεί την νεοελληνική δημοτική ποίηση και παραθέτει αποσπάσματα από το έργο Scintille του Tommaseo.
2.Η ΓΛΩΣΣΑ,που απηχεί τις απόψεις του Σολωμού και του κύκλου του κι όπου υποστηρίζεται η συνέχεια της παράδοσης στη γλώσσα του έθνους κι ότι το γλωσσικό ζήτημα πέρα από τον φιλολογικό παρουσιάζει και εθνικό και κοινωνικό χαρακτήρα.
3.ΕΠΙΜΝΗΜΟΣΥΝΟΣ ΛΟΓΟΣ ΣΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΙΟ ΣΟΛΩΜΟ.
4.Η ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ ΤΥΠΑΛΔΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΠ.ΔΕ.ΒΙΑΖΗ,1880,όπου,κατά την επίκριση της ''Ιστορίας της Νεοελληνικής Φιλολογίας'' του Αλεξ.Ραγκαβή,1877,αναπτύσσονται γενικές θέσεις για τη νεοελληνική λογοτεχνία με ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις.
5,'Αλλα επιστολικά κείμενα προς λόγιους.
..
Το δημοτικοφανές ποίημα του ''Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΚΛΕΦΤΗ'' καταχωρίστηκε στη συλλογή ΑΣΜΑΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ,Κέρκυρα 1852,Σπύρος Ζαμπέλιος.
..
Ποιήματα του έγιναν λαϊκά τραγούδια μελοποιημένα από τον Παύλο Καρρέρ και τον Φρ.Δομενεγίνη.
..
Τμήμα του έργου του δημοσιεύθηκε στη σειρά της ''ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΦΕΞΗ''.
..
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%A4%CF%85%CF%80%CE%AC%CE%BB%CE%B4%CE%BF%CF%82
..
http://www.durabond.ca/gdouridas/spanias.html
..
Ποιήματα του Ιούλιου Τυπάλδου :
http://www.greek-language.gr/greekLang/literature/anthologies/scanned/polemis/index.html?lq=%CF%83.+81-88
http://openarchives.gr/view/210944
..
Ονομαστικά όλα τα έργα του : http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=578
..
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τεχνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τεχνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2009
Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2009
Ο Chaucer Geoffrey,η Θεά Αφροδίτη και ο Χρυσός Αετός
..
Λονδίνο 1342/3-1400.
Είναι ο επιφανέστερος Άγγλος συγγραφέας πριν από τον Σαίξπηρ.
..
Τα κύρια χαρακτηριστικά των έργων του είναι η ποικιλία των θεμάτων,των ειδών,των τόνων,των τεχνοτροπιών και των πολυσύνθετων καταστάσεων που παρουσιάζονται στην αναζήτηση του ανθρώπου για ένα νόημα στη ζωή.
Τα γραπτά του διαπνέονται πάντοτε από διάχυτο χιούμορ σε συνδυασμό με την σοβαρότητα και την ανεκτικότητα της πραγμάτευσης σημαντικών φιλοσοφικών προβλημάτων.
Προβάλλει ως ποιητής του έρωτα,επίγειου ή θείου,
τον οποίο παρουσιάζει σε όλο το φάσμα του,από την λάγνα συζυγική απάτη ως την πνευματική ένωση με τον θεό.
Το έργο του οδηγεί τον αναγνώστη να στοχαστεί για τη σχέση του ανθρώπου με τους συνανθρώπους του και με τον Δημιουργό του,και παράλληλα παρουσιάζουν χαριτωμένες διασκεδαστικές εικόνες των αδυναμιών και της μωρίας,αλλά και της ευγένειας των ανθρώπων.
..
ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ :
1.ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΔΟΥΚΙΣΣΑΣ,1369,το ποίημα αυτό αποτελείται από περισσότερους από 1300 στίχους.Πρόκειται για ελεγεία.Χρησιμοποιεί τη μορφή του ενυπνίου,είδους που είχε γίνει δημοφιλές χάρη στο σημαντικό γαλλικό ιπποτικό ποιητικό έργο του 13ου αιώνα με τίτλο ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ.Σε όλη την διάρκεια της ποιητικής του σταδιοδρομίας δανείζονταν απ'αυτό.Παρά τα δάνεια του από την γαλλική ποίηση και από τον Οβίδιο,το έργο του παραμένει πρωτότυπο χάρη στον συνδυασμό ενυπνίου,ελεγείας,εγκωμίου και παραμυθίας.Αξιοσημείωτη είναι η διακριτική και λεπτή χρήση ενός αφηγητή,σε πρώτο πρόσωπο,ο οποίος είναι και,συγχρόνως,δεν είναι ο ποιητής.Προαναγγέλεται,επίσης,η ικανότητα του στην παρουσίαση των ρυθμών της φυσικής συνομιλίας και στη δημιουργία ρεαλιστικών χαρακτήρων στο πλαίσιο των συμβάσεων της ιπποτικής ποίησης.Στην αφήγηση του Μαύρου Ιππότη για τον έρωτα του για την Ωραία Πάλλευκη,ο Τσώσερ πρωτοεμφανίζεται ως ερωτικός ποιητής,ο οποίος εξετάζει,με τον τρόπο του ύστερου Μεσαίωνα,σημαντικά φιλοσοφικά και θρησκευτικά ζητήματα της ανθρώπινης κατάστασης στη σχέση τους με τις εγκόσμιες και τις αιώνιες πλευρές του έρωτα.
2.Ο ΟΙΚΟΣ ΤΗΣ ΦΗΜΗΣ,δεκαετία του 1370,πάνω από 200 στίχους σε μορφή ενυπνίου.Έμεινε ανολοκλήρωτο,το θέμα του είναι ασαφές και η ποικιλομορφία των μερών του επισκιάζει τη νοηματική του ενότητα.Το οκτασύλλαβο μέτρο χρησιμοποιείται με μεγάλη ευελιξία,εδραιώνεται ο ανάλαφρος,πειρακτικός,κάπως ειρωνικός τόνος και παράλληλα πραγματεύεται ευρύ φάσμα θεμάτων.Εδώ πρωτοεμφανίζεται η αριστοτεχνικότητα του στη δημιουργία αξιομνημόνευτων χαρακτήρων,κυρίως στην περιγραφή του χρυσού αετού που τον μεταφέρει ψηλά πάνω απ'τη γη στα σπίτια της καλής και της κακής φήμης,προκειμένου,ως ανταμοιβή για τα γραπτά και τις μελέτες του,να μάθει ''ειδήσεις'' που να μετατρέψει σε ερωτικά ποιήματα.Ο χρυσός αετός δίνει,επίσης,μία σοφή διάλεξη για τις ιδιότητες του ήχου.
3.ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΠΤΗΝΩΝ,ποίημα 699 στίχων,ενύπνιο εμπνευσμένο από την παράδοση,κατά την οποία,κάθε χρόνο την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου τα πουλιά συγκεντρώνονται μπροστά στην Θεά της Φύσης για να διαλέξουν συντρόφους.Διατυπώνει αποσπάσματα από το ΕΝΥΠΝΙΟ ΤΟΥ ΣΚΙΠΙΩΝΟΣ του Κικέρωνος,από τον Βοκκάκιο και τον Δάντη.Στο σύνολο εξετάζει τα διάφορα είδη του έρωτος στο πλαίσιο του ''κοινού οφέλους''.
4.ΤΡΩΙΛΟΣ ΚΑΙ ΧΡΥΣΗΙΔΑ,ποίημα 8.238 στίχων,μεσαιωνική μυθιστορία εμπνευσμένη από τον Τρωϊκό Πόλεμο,σαφώς επηρεασμένο από την ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ του Βοήθιου και από τον ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟ του Βοκκάκιου.Διακρίνεται για την ψυχολογική του διεισδυτικότητα.Οι στοχασμοί,εμπνευσμένοι από τον Βοήθιο,γύρω από τα θέματα της ελεύθερης βούλησης και του προορισμού,η μωρία της απόλυτης απορρόφησης από τον αισθησιακό έρωτα που αντιπαρατίθεται στην αιώνια αγάπη του θεού,δίκαια κατατάσσουν το έργο αυτό ως το σημαντικότερο του,ακόμη και από τις Ιστορίες του Καντέρμπουρυ.
5.Ο ΜΥΘΟΣ ΤΩΝ ΕΝΑΡΕΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ,1380,το τελευταίο του ποίημα υπό την μορφή του ενυπνίου.Εξυμνεί την Κλεοπάτρα,την Διδώ και την Λουκρητία,υποδείγματα των θηλυκών αρετών.
6.ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΝΤΕΡΜΠΟΥΡΥ,δεκαετία του 1390.Άνθρωποι 30,διαφορετικών κοινωνικών τάξεων εμφανίζονται ως προσκυνητές σε ένα αγώνα αφήγησης ιστοριών.Ευρύ,ποικίλο φάσμα λογοτεχνικών ειδών,όπως η ιπποτική μυθιστορία,το αθηρόστομο φαμπλώ -έμμετρο λαϊκό αφήγημα-,το συναξάρι,το αλληγορικό αφήγημα,ο μύθος με τα ζώα,το μεσαιωνικό κήρυγμα,η αλχημική έκθεση και,κάποτε,ένα κράμα ειδών.Το προσκύνημα,το οποίο συνδυάζει έναν ουσιαστικό θρησκευτικό σκοπό με τον κοσμικό χαρακτήρα μιας ανοιξιάτικης εκδρομής,επιτρέπει να πραγματευτεί ο συγγραφέας εκτενώς :
α.τη σχέση ανάμεσα στις ηδονές και στη διαφθορά αυτού του κόσμου και στις πνευματικές προσδοκίες για τον επέκεινα κόσμο,και
β.να αξιοποιήσει τις οξυδερκείς του παρατηρήσεις πάνω στον καθημερινό ανθρώπινο βίο,και τις πλατιές,βαθύτατες και λεπτομερείς γνώσεις του στην μεσαιωνική αστρολογία και στις επικουρικές επιστήμες,οι οποίες επηρέασαν και υπαγόρευσαν την ανθρώπινη συμπεριφορά την εποχή εκείνη.
..
http://www.courses.fas.harvard.edu/~chaucer/
..
http://www.luminarium.org/medlit/chaucer.htm :
Here you will find a Chaucer Biography, Chaucer's Works, Quotes, Essays and Articles, as well as links to study resources and a list of books helpful for further study. All of these can be accessed from the red navigation bar at the top. The sidebar on the right has links to Medieval writers and works, historical persons and events, and concepts relevant to the study of Middle English Lyrics. Many of these links lead to the Luminarium Encyclopedia.
..
http://www.librarius.com/cantales.htm
Geoffrey Chaucer wrote The Canterbury Tales, a collection of stories in a frame story, between 1387 and 1400. It is the story of a group of thirty people who travel as pilgrims to Canterbury (England). The pilgrims, who come from all layers of society, tell stories to each other to kill time while they travel to Canterbury.If we trust the General Prologue, Chaucer intended that each pilgrim should tell two tales on the way to Canterbury and two tales on the way back. He never finished his enormous project and even the completed tales were not finally revised. Scholars are uncertain about the order of the tales. As the printing press had yet to be invented when Chaucer wrote his works, The Canterbury Tales has been passed down in several handwritten manuscripts
Λονδίνο 1342/3-1400.
Είναι ο επιφανέστερος Άγγλος συγγραφέας πριν από τον Σαίξπηρ.
..
Τα κύρια χαρακτηριστικά των έργων του είναι η ποικιλία των θεμάτων,των ειδών,των τόνων,των τεχνοτροπιών και των πολυσύνθετων καταστάσεων που παρουσιάζονται στην αναζήτηση του ανθρώπου για ένα νόημα στη ζωή.
Τα γραπτά του διαπνέονται πάντοτε από διάχυτο χιούμορ σε συνδυασμό με την σοβαρότητα και την ανεκτικότητα της πραγμάτευσης σημαντικών φιλοσοφικών προβλημάτων.
Προβάλλει ως ποιητής του έρωτα,επίγειου ή θείου,
τον οποίο παρουσιάζει σε όλο το φάσμα του,από την λάγνα συζυγική απάτη ως την πνευματική ένωση με τον θεό.
Το έργο του οδηγεί τον αναγνώστη να στοχαστεί για τη σχέση του ανθρώπου με τους συνανθρώπους του και με τον Δημιουργό του,και παράλληλα παρουσιάζουν χαριτωμένες διασκεδαστικές εικόνες των αδυναμιών και της μωρίας,αλλά και της ευγένειας των ανθρώπων.
..
ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ :
1.ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΔΟΥΚΙΣΣΑΣ,1369,το ποίημα αυτό αποτελείται από περισσότερους από 1300 στίχους.Πρόκειται για ελεγεία.Χρησιμοποιεί τη μορφή του ενυπνίου,είδους που είχε γίνει δημοφιλές χάρη στο σημαντικό γαλλικό ιπποτικό ποιητικό έργο του 13ου αιώνα με τίτλο ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ.Σε όλη την διάρκεια της ποιητικής του σταδιοδρομίας δανείζονταν απ'αυτό.Παρά τα δάνεια του από την γαλλική ποίηση και από τον Οβίδιο,το έργο του παραμένει πρωτότυπο χάρη στον συνδυασμό ενυπνίου,ελεγείας,εγκωμίου και παραμυθίας.Αξιοσημείωτη είναι η διακριτική και λεπτή χρήση ενός αφηγητή,σε πρώτο πρόσωπο,ο οποίος είναι και,συγχρόνως,δεν είναι ο ποιητής.Προαναγγέλεται,επίσης,η ικανότητα του στην παρουσίαση των ρυθμών της φυσικής συνομιλίας και στη δημιουργία ρεαλιστικών χαρακτήρων στο πλαίσιο των συμβάσεων της ιπποτικής ποίησης.Στην αφήγηση του Μαύρου Ιππότη για τον έρωτα του για την Ωραία Πάλλευκη,ο Τσώσερ πρωτοεμφανίζεται ως ερωτικός ποιητής,ο οποίος εξετάζει,με τον τρόπο του ύστερου Μεσαίωνα,σημαντικά φιλοσοφικά και θρησκευτικά ζητήματα της ανθρώπινης κατάστασης στη σχέση τους με τις εγκόσμιες και τις αιώνιες πλευρές του έρωτα.
2.Ο ΟΙΚΟΣ ΤΗΣ ΦΗΜΗΣ,δεκαετία του 1370,πάνω από 200 στίχους σε μορφή ενυπνίου.Έμεινε ανολοκλήρωτο,το θέμα του είναι ασαφές και η ποικιλομορφία των μερών του επισκιάζει τη νοηματική του ενότητα.Το οκτασύλλαβο μέτρο χρησιμοποιείται με μεγάλη ευελιξία,εδραιώνεται ο ανάλαφρος,πειρακτικός,κάπως ειρωνικός τόνος και παράλληλα πραγματεύεται ευρύ φάσμα θεμάτων.Εδώ πρωτοεμφανίζεται η αριστοτεχνικότητα του στη δημιουργία αξιομνημόνευτων χαρακτήρων,κυρίως στην περιγραφή του χρυσού αετού που τον μεταφέρει ψηλά πάνω απ'τη γη στα σπίτια της καλής και της κακής φήμης,προκειμένου,ως ανταμοιβή για τα γραπτά και τις μελέτες του,να μάθει ''ειδήσεις'' που να μετατρέψει σε ερωτικά ποιήματα.Ο χρυσός αετός δίνει,επίσης,μία σοφή διάλεξη για τις ιδιότητες του ήχου.
3.ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΠΤΗΝΩΝ,ποίημα 699 στίχων,ενύπνιο εμπνευσμένο από την παράδοση,κατά την οποία,κάθε χρόνο την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου τα πουλιά συγκεντρώνονται μπροστά στην Θεά της Φύσης για να διαλέξουν συντρόφους.Διατυπώνει αποσπάσματα από το ΕΝΥΠΝΙΟ ΤΟΥ ΣΚΙΠΙΩΝΟΣ του Κικέρωνος,από τον Βοκκάκιο και τον Δάντη.Στο σύνολο εξετάζει τα διάφορα είδη του έρωτος στο πλαίσιο του ''κοινού οφέλους''.
4.ΤΡΩΙΛΟΣ ΚΑΙ ΧΡΥΣΗΙΔΑ,ποίημα 8.238 στίχων,μεσαιωνική μυθιστορία εμπνευσμένη από τον Τρωϊκό Πόλεμο,σαφώς επηρεασμένο από την ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ του Βοήθιου και από τον ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟ του Βοκκάκιου.Διακρίνεται για την ψυχολογική του διεισδυτικότητα.Οι στοχασμοί,εμπνευσμένοι από τον Βοήθιο,γύρω από τα θέματα της ελεύθερης βούλησης και του προορισμού,η μωρία της απόλυτης απορρόφησης από τον αισθησιακό έρωτα που αντιπαρατίθεται στην αιώνια αγάπη του θεού,δίκαια κατατάσσουν το έργο αυτό ως το σημαντικότερο του,ακόμη και από τις Ιστορίες του Καντέρμπουρυ.
5.Ο ΜΥΘΟΣ ΤΩΝ ΕΝΑΡΕΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ,1380,το τελευταίο του ποίημα υπό την μορφή του ενυπνίου.Εξυμνεί την Κλεοπάτρα,την Διδώ και την Λουκρητία,υποδείγματα των θηλυκών αρετών.
6.ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΝΤΕΡΜΠΟΥΡΥ,δεκαετία του 1390.Άνθρωποι 30,διαφορετικών κοινωνικών τάξεων εμφανίζονται ως προσκυνητές σε ένα αγώνα αφήγησης ιστοριών.Ευρύ,ποικίλο φάσμα λογοτεχνικών ειδών,όπως η ιπποτική μυθιστορία,το αθηρόστομο φαμπλώ -έμμετρο λαϊκό αφήγημα-,το συναξάρι,το αλληγορικό αφήγημα,ο μύθος με τα ζώα,το μεσαιωνικό κήρυγμα,η αλχημική έκθεση και,κάποτε,ένα κράμα ειδών.Το προσκύνημα,το οποίο συνδυάζει έναν ουσιαστικό θρησκευτικό σκοπό με τον κοσμικό χαρακτήρα μιας ανοιξιάτικης εκδρομής,επιτρέπει να πραγματευτεί ο συγγραφέας εκτενώς :
α.τη σχέση ανάμεσα στις ηδονές και στη διαφθορά αυτού του κόσμου και στις πνευματικές προσδοκίες για τον επέκεινα κόσμο,και
β.να αξιοποιήσει τις οξυδερκείς του παρατηρήσεις πάνω στον καθημερινό ανθρώπινο βίο,και τις πλατιές,βαθύτατες και λεπτομερείς γνώσεις του στην μεσαιωνική αστρολογία και στις επικουρικές επιστήμες,οι οποίες επηρέασαν και υπαγόρευσαν την ανθρώπινη συμπεριφορά την εποχή εκείνη.
..
http://www.courses.fas.harvard.edu/~chaucer/
..
http://www.luminarium.org/medlit/chaucer.htm :
Here you will find a Chaucer Biography, Chaucer's Works, Quotes, Essays and Articles, as well as links to study resources and a list of books helpful for further study. All of these can be accessed from the red navigation bar at the top. The sidebar on the right has links to Medieval writers and works, historical persons and events, and concepts relevant to the study of Middle English Lyrics. Many of these links lead to the Luminarium Encyclopedia.
..
http://www.librarius.com/cantales.htm
Geoffrey Chaucer wrote The Canterbury Tales, a collection of stories in a frame story, between 1387 and 1400. It is the story of a group of thirty people who travel as pilgrims to Canterbury (England). The pilgrims, who come from all layers of society, tell stories to each other to kill time while they travel to Canterbury.If we trust the General Prologue, Chaucer intended that each pilgrim should tell two tales on the way to Canterbury and two tales on the way back. He never finished his enormous project and even the completed tales were not finally revised. Scholars are uncertain about the order of the tales. As the printing press had yet to be invented when Chaucer wrote his works, The Canterbury Tales has been passed down in several handwritten manuscripts
Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2009
Τσίρκας Στρατής,"Μαχόμενος,Σοσιαλιστής,Διανοούμενος"
..
Λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Γιάννη Χατζηανδρέα,1911-1980.
Διηγηματογράφος και μυθιστοριογράφος,από τους αξιολογότερους της μετά της μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ελληνικής πεζογραφίας.
Ρεαλιστής που υπηρέτησε την ιδέα ότι η κοινωνική,η πολιτική και η πολιτισμική πραγματικότητα και οι αιτιώδεις σχέσεις των τριών αυτών σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο,είναι ή μπορεί να είναι το δομικό υλικό της λογοτεχνίας και ο ποιητής,ο ονειροπόλος και κοσμοπολίτης,ο επαναστατημένος,αλλά και δονούμενος από πάθη,που διαποτίζει ωστόσο με κρυφές φλέβες λυρισμού,την επιφανειακά ακατέργαστη πρόζα του,καρπό,στην πραγματικότητα ,άσκησης και μεθοδικής αποθησαύρισης ιστορικού και βιωματικού υλικού : η ζωή του και ο συναισθηματικός του κόσμος,μαζί με την εποχή του,διαγράφονται αδρά ή ιχνηλατούνται στους μύθους του και σε ορισμένους χαρακτήρες του.
...........................................................
Βιογραφία (πηγή : βικιπαίδεια)
Γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου το 1911 κι εργάστηκε αρχικά ως λογιστής. Το 1930, γνωρίζει στην Αλεξάνδρεια τον Καβάφη, από τον οποίο και επηρεάζεται στο μετέπειτα συγγραφικό του έργο. Ασχολήθηκε με την ποίηση, το δοκίμιο, το διήγημα και το μυθιστόρημα, καθώς και με μεταφράσεις ξένων λογοτεχνών.
Από νεαρή ηλικία εντάχθηκε στο αριστερό κίνημα στην Αίγυπτο.
..
Σημαντικότερο έργο του αναμφισβήτητα αποτελούν οι "Ακυβέρνητες Πολιτείες" (1960-1965). Αποτελείται από τρία βιβλία: τη "Λέσχη", την "Αριάγνη" και τη "Νυχτερίδα", η συγγραφή των οποίων απασχόλησε τον Τσίρκα για περίπου 20 χρόνια.
Η έκδοση της "Λέσχης" το 1960 προκάλεσε την αντίδραση της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε., η οποία του ζήτησε να αποκηρύξει το έργο του. Ο Τσίρκας αρνήθηκε λέγοντας "Κατέγραψα τα γεγονότα όπως ακριβώς τα έζησα. Η συνείδησή μου δεν είναι καπέλο, να την πάρω απ' το ένα καρφί να την κρεμάσω στο άλλο". Λόγω της άρνησής του διαγράφηκε από το κόμμα.
Κέντρο της τριλογίας είναι τα ιστορικά και πολιτικά γεγονότα της περιόδου στη Μέση Ανατολή και στις συγκρούσεις που εξελίχθηκαν σε τρεις ακυβέρνητες πολιτείες, την Ιερουσαλήμ, το Κάιρο και την Αλεξάνδρεια. Ο Τσίρκας θεωρούσε ολόκληρη την τριλογία ως μια προσπάθεια δικαίωσης του κινήματος του Απρίλη του 1944, κατά το οποίο ο ελληνικός στρατός στη Μέση Ανατολή ξεσηκώθηκε ενάντια στην προσπάθεια διάλυσής και ολικής υποταγής του στην αγγλική διοίκηση.
..
Με την άνοδο της δικτατορίας, ο Τσίρκας συμμετέχει στη "σιωπή" των λογοτεχνών και δε δημοσιεύει παρά μόνο μεταφράσεις. Όταν σταμάτησε η προληπτική λογοκρισία, συμμετείχε στην έκδοση των 18 κειμένων.
..
Το μυθιστόρημα "Χαμένη Άνοιξη" προοριζόταν να είναι το πρώτο μέρος μιας νέας τριλογίας. Έμελλε όμως να είναι το τελευταίο του έργο.
Με αφορμή τις "Ακυβέρνητες Πολιτείες", το 1973 ο Τσίρκας ανακηρύχθηκε στη Γαλλία ως ο σημαντικότερος ξένος μυθιστοριογράφος.
..
Έργα
Φελλάχοι (1937), ποιητική συλλογή
Το Λυρικό Ταξίδι (1938), ποιητική συλλογή
Αλλόκοτοι άνθρωποι (1944), διήγημα
Προτελευταίος Αποχαιρετισμός και το Ισπανικό Ορατόριο (1946), ποιητική συλλογή
Ο Απρίλης είναι πιο σκληρός (1947), διήγημα
Ο ύπνος του θεριστή (1954), διήγημα
Νουρεντίν Μπόμπα (1957), νουβέλα
Ακυβέρνητες Πολιτείες (1960-1965), τριλογία που περιλαμβάνει τα μυθιστορήματα
Η Λέσχη (1960)
Αριάγνη (1962)
Η Νυχτερίδα (1965)
Στον Κάβο (1966), διήγημα
Χαμένη Άνοιξη (1976), πολιτικό μυθιστόρημα.
..
Λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Γιάννη Χατζηανδρέα,1911-1980.
Διηγηματογράφος και μυθιστοριογράφος,από τους αξιολογότερους της μετά της μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ελληνικής πεζογραφίας.
Ρεαλιστής που υπηρέτησε την ιδέα ότι η κοινωνική,η πολιτική και η πολιτισμική πραγματικότητα και οι αιτιώδεις σχέσεις των τριών αυτών σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο,είναι ή μπορεί να είναι το δομικό υλικό της λογοτεχνίας και ο ποιητής,ο ονειροπόλος και κοσμοπολίτης,ο επαναστατημένος,αλλά και δονούμενος από πάθη,που διαποτίζει ωστόσο με κρυφές φλέβες λυρισμού,την επιφανειακά ακατέργαστη πρόζα του,καρπό,στην πραγματικότητα ,άσκησης και μεθοδικής αποθησαύρισης ιστορικού και βιωματικού υλικού : η ζωή του και ο συναισθηματικός του κόσμος,μαζί με την εποχή του,διαγράφονται αδρά ή ιχνηλατούνται στους μύθους του και σε ορισμένους χαρακτήρες του.
...........................................................
Βιογραφία (πηγή : βικιπαίδεια)
Γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου το 1911 κι εργάστηκε αρχικά ως λογιστής. Το 1930, γνωρίζει στην Αλεξάνδρεια τον Καβάφη, από τον οποίο και επηρεάζεται στο μετέπειτα συγγραφικό του έργο. Ασχολήθηκε με την ποίηση, το δοκίμιο, το διήγημα και το μυθιστόρημα, καθώς και με μεταφράσεις ξένων λογοτεχνών.
Από νεαρή ηλικία εντάχθηκε στο αριστερό κίνημα στην Αίγυπτο.
..
Σημαντικότερο έργο του αναμφισβήτητα αποτελούν οι "Ακυβέρνητες Πολιτείες" (1960-1965). Αποτελείται από τρία βιβλία: τη "Λέσχη", την "Αριάγνη" και τη "Νυχτερίδα", η συγγραφή των οποίων απασχόλησε τον Τσίρκα για περίπου 20 χρόνια.
Η έκδοση της "Λέσχης" το 1960 προκάλεσε την αντίδραση της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε., η οποία του ζήτησε να αποκηρύξει το έργο του. Ο Τσίρκας αρνήθηκε λέγοντας "Κατέγραψα τα γεγονότα όπως ακριβώς τα έζησα. Η συνείδησή μου δεν είναι καπέλο, να την πάρω απ' το ένα καρφί να την κρεμάσω στο άλλο". Λόγω της άρνησής του διαγράφηκε από το κόμμα.
Κέντρο της τριλογίας είναι τα ιστορικά και πολιτικά γεγονότα της περιόδου στη Μέση Ανατολή και στις συγκρούσεις που εξελίχθηκαν σε τρεις ακυβέρνητες πολιτείες, την Ιερουσαλήμ, το Κάιρο και την Αλεξάνδρεια. Ο Τσίρκας θεωρούσε ολόκληρη την τριλογία ως μια προσπάθεια δικαίωσης του κινήματος του Απρίλη του 1944, κατά το οποίο ο ελληνικός στρατός στη Μέση Ανατολή ξεσηκώθηκε ενάντια στην προσπάθεια διάλυσής και ολικής υποταγής του στην αγγλική διοίκηση.
..
Με την άνοδο της δικτατορίας, ο Τσίρκας συμμετέχει στη "σιωπή" των λογοτεχνών και δε δημοσιεύει παρά μόνο μεταφράσεις. Όταν σταμάτησε η προληπτική λογοκρισία, συμμετείχε στην έκδοση των 18 κειμένων.
..
Το μυθιστόρημα "Χαμένη Άνοιξη" προοριζόταν να είναι το πρώτο μέρος μιας νέας τριλογίας. Έμελλε όμως να είναι το τελευταίο του έργο.
Με αφορμή τις "Ακυβέρνητες Πολιτείες", το 1973 ο Τσίρκας ανακηρύχθηκε στη Γαλλία ως ο σημαντικότερος ξένος μυθιστοριογράφος.
..
Έργα
Φελλάχοι (1937), ποιητική συλλογή
Το Λυρικό Ταξίδι (1938), ποιητική συλλογή
Αλλόκοτοι άνθρωποι (1944), διήγημα
Προτελευταίος Αποχαιρετισμός και το Ισπανικό Ορατόριο (1946), ποιητική συλλογή
Ο Απρίλης είναι πιο σκληρός (1947), διήγημα
Ο ύπνος του θεριστή (1954), διήγημα
Νουρεντίν Μπόμπα (1957), νουβέλα
Ακυβέρνητες Πολιτείες (1960-1965), τριλογία που περιλαμβάνει τα μυθιστορήματα
Η Λέσχη (1960)
Αριάγνη (1962)
Η Νυχτερίδα (1965)
Στον Κάβο (1966), διήγημα
Χαμένη Άνοιξη (1976), πολιτικό μυθιστόρημα.
..
Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2009
Anton Pavlovich Chekhov,1860-1904
..
Η θλίψη,η ρουτίνα,η έλλειψη επικοινωνίας,οι ανοκλήρωτοι πόθοι,οι αδυναμίες των ανθρώπων,αποδόθηκαν από τον Τσέχωφ με απαράμιλλη ευαισθησία.
Με ανθρωπιά και γνώση για το ανθρώπινο συναίσθημα,αλλά και με την ψυχρότητα του επιστήμονα,απεικονίζει την αλήθεια της ζωής στην τραγική της ουσία.
Το ύφος του,λιτό,αποπνέει τη συγκίνηση και την αγωνία σε μία γραφή που,τόσο στις νουβέλες όσο και στα θεατρικά του έργα,παραμένει σύγχρονη και μοντέρνα.
Η αντίληψη του για ένα θέατρο χωρίς πλοκή,χωρίς δράση,χωρίς έκβαση,στο οποίο παρουσιάζονται κομμάτια της ζωής,που διακόπτονται από σιωπές,αναδεικνύοντας τη διάρκεια και τη φθορά του χρόνου,αποτέλεσε σταθμό στην τέχνη του θεάτρου.
Ο λυρισμός του εκφράζει όλες τις αποχρώσεις της συγκίνησης και της μελαγχολίας,συνδυάζοντας την ψυχική διάθεση με την αίσθηση του τοπίου.
Μέσα σε έναν κόσμο που πεθαίνει,ο Τσέχωφ διαβλέπει την ελπίδα της φωτεινής αυγής,όπου οι άνθρωποι,λιγότερο σκληροί,λιγότερο εγωϊστές,θα δημιουργήσουν έναν κόσμο ευτυχισμένο,μία ζωή βασισμένη στην εργασία και την επιστήμη.
Ο Τσέχωφ,τόσο στις νουβέλες όσο και στα θεατρικά του έργα,δεν αφηγείται και δεν περιγράφει,αλλά λειτουργεί υπαινικτικά,υποβάλλει με ένα τρόπο σχεδόν εμπρεσιονιστικό.
Ο Τσέχωφ απαιτούσε από τους ηθοποιούς απλότητα και φυσικότητα και να παίζονται τα έργα του με την ελάχιστη δυνατή προσποίηση.
..
ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΣΕΧΩΦ :
1.Η ΝΗΣΟΣ ΣΑΧΑΛΙΝΗ,1893-4,ο Τσέχωφ,απολιτικός,φιλοσοφικά αδέσμευτος και δυσανασχετών με τις αφηρημένες,δήθεν βαθυστόχαστες ψευδοφιλοσοφίες,πραγματοποίησε μόνος του μία κοινωνιολογική έρευνα στη νήσο αυτή,σε απόσταση 10.000 χιλιομέτρων από τη Μόσχα στη Σιβηρία,όπου εκτοπίζονταν οι κατάδικοι.Η κοινωνιολογική του αυτή μελέτη κατέχει εξέχουσα θέση στα χρονικά της εγκληματολογίας.Πρόκειται για μία συγκλονιστική περιγραφή των φοβερών συνθηκών ζωής των καταδίκων,για τις οποίες δήλωνε ότι κάθε Ρώσος έπρεπε να αισθάνεται υπεύθυνος.
2.Ο ΔΑΙΜΟΝΑΣ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ ή Ο ΘΕΙΟΣ ΒΑΝΙΑ,1888-9,αριστούργημα στο οποίο απέδωσε με υπέροχο τρόπο την αίσθηση της χωρίς νόημα ζωής σε ένα αγρόκτημα.
3.Ο ΓΛΑΡΟΣ,αναφέρεται στη σύγκρουση της παλαιότερης με τη νεότερη γενιά και στο πως αυτή επιδρά σε δύο συγγραφείς,έναν καθιερωμένο και έναν νέο,και σε δύο γυναίκες,μία επιτυχημένη και μία νέα επίδοξη ηθοποιό,αντίστοιχα,ερωτικά ζευγάρια.
4.ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΔΕΛΦΕΣ,1900-1,σ'αυτό απέδωσε με υπέροχη ευαισθησία τους ανικανοποίητους πόθους τριών γυναικών της επαρχίας.
5.Ο ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΟΣ,1903-4,είναι μία οδυνηρή εικόνα της παρακμής της τάξης των γαιοκτημόνων.Στο έργο αυτό υπερτονίζει τις -ομολογουμένως συχνές- σκηνές,στις οποίες οι χαρακτήρες αναφέρονται στην ανία και στην ματαιότητα της ζωής τους.
6.ΜΙΑ ΑΝΙΑΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ,1889,αποτελέί μία διεισδυτική σπουδή των σκέψεων ενός ηλικιωμένου ετοιμοθάνατου,και
7.ΙΒΑΝΩΦ,1887-9,στα δύο τελευταία αυτά έργα ο Τσέχωφ διερευνά τις εμπειρίες ψυχικά (το 7) ή σωματικά (το 6) άρρωστων ανθρώπων με τέτοια ικανότητα,ώστε διαφαίνεται το γεγονός ότι ο ερευνητής είναι γιατρός.
..
Πηγή : http://www.theaterinfo.gr/theatreauthors/writers/antontsexof/index.html
Άντον Τσέχωφ1860- 1904
Ο Άντον Τσέχωφ γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1860 στην φτωχή πόλη Ταγκανρόγκ, ένα λιμάνι στη νότια Ρωσία. Ήταν το τρίτο από τα έξι παιδιά της οικογένειάς του και μεγάλωσε σε πολύ αυστηρό και θρησκευτικό περιβάλλον. Ο πατέρας του ήταν αλκοολικός, ωστόσο ήταν πολύ αυστηρός με την εκπαίδευση των παιδιών του. Το 1967 φοίτησε με τον αδερφό του στο ελληνικό δημοτικό σχολείο του Νικολάου Βουτσινά, ενώ από το 1968 στο ρώσικο σχολείο της περιοχής του. Καλός μαθητής δεν υπήρξε ποτέ, αλλά ήδη από τα χρόνια αυτά απέκτησε τη φήμη του παραμυθά και του ευφυολόγου. Όταν το 1875 η οικογένειά του πτωχεύει και φεύγει στη Μόσχα, ο Τσέχωφ μένει πίσω για να ολοκληρώσει τις σπουδές του, ενώ παράλληλα εργάζεται για να μπορέσει να ζήσει. Έχει ήδη αρχίσει να γράφει διηγήματα. Το 1979 πηγαίνει και αυτός στη Μόσχα, όπου γράφεται στην ιατρική σχολή. Όντας φοιτητής, δημοσιεύει περίπου 300 κείμενα, ενώ συνεργάζεται με χιουμοριστικά περιοδικά της Μόσχας και της Πετρούπολης ως σατιρίζοντας την καθημερινή ζωή στους δρόμους.
Το 1882 γράφει ένα τετράπρακτο θεατρικό έργο, το οποίο όμως απορρίπτεται από το θέατρο Μάλι και ο Τσέχωφ το καταστρέφει. Πιθανότατα το έργο αυτό να ήταν ο Πλατόνωφ, που ανακαλύφθηκε σε μια πρώτη γραφή το1920. Το 1884 αποκτά το πτυχίο του και αρχίζει να εργάζεται ως γιατρός. Παράλληλα εκδίδει την πρώτη συλλογή διηγημάτων του «Παραμύθια της Μελπομένης». Καθώς συνεχίζει να κυκλοφορεί συλλογές, χαρακτηρίζεται ως πρωτοπόρος καλλιτέχνης της νέας γενιάς. Το 1886 κι ενώ γράφει την πρώτη μορφή του «Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού», μαθαίνει ότι πάσχει από φυματίωση. Την επόμενη χρονιά, η παράσταση του έργου του «Ιβάνωφ» σημειώνει αποτυχία, ωστόσο συνεχίζει την παραγωγή του και την επόμενη χρονιά παρουσιάζει τα «Κύκνειο Άσμα», «Στέππα» και «Αρκούδα». Μεγάλη επιτυχία σημειώνει η παράσταση του «Ιβάνωφ», από το θέατρο Μαριίνσκι αυτή τη φορά, στη Μόσχα. Γνωρίζεται με τον Στανισλάβσκι.
Ενώ συνεχίζει την πλούσια θεατρική παραγωγή του, εγκαθίσταται το 1892 στο Μελίχοβο της Ουκρανίας, όπου ως γιατρός εξυπηρετεί 26 χωριά και 7 εργοστάσια. Προηγουμένως, έχει επισκεφτεί τη νήσο Σαχαλίνη, μελετώντας τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των καταδίκων. Η κοινωνική του συνείδηση φαίνεται και όταν γράφει το 1889 το «Στοιχειό του δάσους» το 1889, που απορρίπτεται από τη λογοκρισία. Επίσης, το 1896, με χρήματα που συγκεντρώνει από εράνους, φιλανθρωπίες και παραστάσεις, χτίζει το σχολείο στο Ταλέζ, αργότερα και στη Γιάλτα.
Το 1895 γράφει τον «Γλάρο», που κάνει την εντελώς αποτυχημένη πρεμιέρα του το 1896, ωστόσο είχε πιο επιτυχημένη πορεία στη συνέχεια. Το 1898 ο «Γλάρος» παίζεται στο Θέατρο Τέχνης στη Μόσχα, σε μια παράσταση που καταξιώνει το έργο και τον συγγραφέα τον ίδιο στη συνείδηση της κριτικής και του κοινού. Ήδη σε αυτήν την παράσταση έχει γοητευτεί από την ηθοποιό Όλγα Κνίππερ, που κρατούσε τον ρόλο της Αρκάντινα. Ακολουθούν οι τεράστιες επιτυχίες του «Θείου Βάνια» το 1899, των «Τριών Αδερφών» το 1901, του «Βυσσινόκηπου» το 1904. Το 1899 εκλέγεται μέλος της Ρωσσικής Ακαδημίας. Το 1904 πεθαίνει στην πόλη Μπαντερβάιλερ στη Γερμανία, όπου έχει πάει για ανάπαυση, λόγω της επιδείνωσης της υγείας του. Το κωμικό, όμως, δεν τελειώνει με τον θάνατό του. Η σορός του μεταφέρεται στη Ρωσία σ' ένα βαγόνι με στρείδια κι από λάθος οι παριστάμενοι ακολουθούν έναν άλλο νεκρό στρατιωτικό με τη συνοδεία μπάντας. Πάνω από τον τάφο του, στο κοιμητήρι Νοβοντέβιτσι υπάρχει μια κερασιά.Οι ήρωες του Τσέχωφ είναι άνθρωποι της ανώτερης κυρίως τάξης, που χάνονται μέσα στην πνιγερή ατμόσφαιρα της ρώσικης επαρχίας, που ο ίδιος τόσο καλά γνώρισε όντας γιατρός. Έχει ειπωθεί για τον Τσέχωφ, ότι ουσιαστικά τίποτα δε συμβαίνει στα έργα του. Η αδράνεια είναι εξαπλωμένη παντού. Συνήθως βλέπουμε την ιστορία της αναστάτωσης κάποιων ηρώων, από την «εισβολή» στη ζωή τους κάποιων άλλων, πιο κοσμικών, πιο «σημαντικών» ηρώων. Ο θείος Βάνιας, ο Κόστια, η Νίνα, είναι οι ήρωες που μένουν πίσω και βλέπουν ότι έχουν θυσιάσει τη ζωή τους σ’ έναν σκοπό, που αρνείται να δικαιώσει την ύπαρξή τους. Και όλα αυτά, ενώ ο χρόνος περνάει ανελέητα! Οι εισβολείς είναι η Αρκάντινα, ο Ντορν, η Έλενα και άλλοι, που όταν επιστρέφουν στην κανονική τους ζωή, επιτείνουν την αίσθηση ματαιότητας στις ζωές αυτών που μένουν πίσω.
Το ανανταπόδοτο στον έρωτα, τα ερωτικά τρίγωνα και οι συγκρούσεις είναι μοτίβα πάντα παρόντα στα έργα του, καθώς και ο ρόλος της φύσης, που αντανακλά το έντονο ενδιαφέρον του Τσέχωφ για την οικολογία και την αγάπη του για τη φυσικό περιβάλλον. Αλλά και οι θυελλώδης έρωτές του αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης και καυστικών σχολίων, διαμέσου των ηρώων του. Η ειρωνική αποδοχή της ζωής και το στοιχείο του αυτοσαρκασμού είναι παράγοντες του κωμικού και ταυτόχρονα του πικρού στοιχείου που διαπνέει τα έργα του.
Ο Τσέχωφ, έχει να επιδείξει και πολύ μεγάλη λογοτεχνική δραστηριότητα, εκτός από τη δραματουργική. Στην πατρίδα του θεωρείται ότι ανήκει στους σπουδαιότερους συγγραφείς της Ρωσίας. Και στο θέατρο, θεωρείται από τους σημαντικότερους δραματουργούς, που πρόσφερε αξεπέραστα διαμάντια στην παγκόσμια δραματουργία.
Η θλίψη,η ρουτίνα,η έλλειψη επικοινωνίας,οι ανοκλήρωτοι πόθοι,οι αδυναμίες των ανθρώπων,αποδόθηκαν από τον Τσέχωφ με απαράμιλλη ευαισθησία.
Με ανθρωπιά και γνώση για το ανθρώπινο συναίσθημα,αλλά και με την ψυχρότητα του επιστήμονα,απεικονίζει την αλήθεια της ζωής στην τραγική της ουσία.
Το ύφος του,λιτό,αποπνέει τη συγκίνηση και την αγωνία σε μία γραφή που,τόσο στις νουβέλες όσο και στα θεατρικά του έργα,παραμένει σύγχρονη και μοντέρνα.
Η αντίληψη του για ένα θέατρο χωρίς πλοκή,χωρίς δράση,χωρίς έκβαση,στο οποίο παρουσιάζονται κομμάτια της ζωής,που διακόπτονται από σιωπές,αναδεικνύοντας τη διάρκεια και τη φθορά του χρόνου,αποτέλεσε σταθμό στην τέχνη του θεάτρου.
Ο λυρισμός του εκφράζει όλες τις αποχρώσεις της συγκίνησης και της μελαγχολίας,συνδυάζοντας την ψυχική διάθεση με την αίσθηση του τοπίου.
Μέσα σε έναν κόσμο που πεθαίνει,ο Τσέχωφ διαβλέπει την ελπίδα της φωτεινής αυγής,όπου οι άνθρωποι,λιγότερο σκληροί,λιγότερο εγωϊστές,θα δημιουργήσουν έναν κόσμο ευτυχισμένο,μία ζωή βασισμένη στην εργασία και την επιστήμη.
Ο Τσέχωφ,τόσο στις νουβέλες όσο και στα θεατρικά του έργα,δεν αφηγείται και δεν περιγράφει,αλλά λειτουργεί υπαινικτικά,υποβάλλει με ένα τρόπο σχεδόν εμπρεσιονιστικό.
Ο Τσέχωφ απαιτούσε από τους ηθοποιούς απλότητα και φυσικότητα και να παίζονται τα έργα του με την ελάχιστη δυνατή προσποίηση.
..
ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΣΕΧΩΦ :
1.Η ΝΗΣΟΣ ΣΑΧΑΛΙΝΗ,1893-4,ο Τσέχωφ,απολιτικός,φιλοσοφικά αδέσμευτος και δυσανασχετών με τις αφηρημένες,δήθεν βαθυστόχαστες ψευδοφιλοσοφίες,πραγματοποίησε μόνος του μία κοινωνιολογική έρευνα στη νήσο αυτή,σε απόσταση 10.000 χιλιομέτρων από τη Μόσχα στη Σιβηρία,όπου εκτοπίζονταν οι κατάδικοι.Η κοινωνιολογική του αυτή μελέτη κατέχει εξέχουσα θέση στα χρονικά της εγκληματολογίας.Πρόκειται για μία συγκλονιστική περιγραφή των φοβερών συνθηκών ζωής των καταδίκων,για τις οποίες δήλωνε ότι κάθε Ρώσος έπρεπε να αισθάνεται υπεύθυνος.
2.Ο ΔΑΙΜΟΝΑΣ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ ή Ο ΘΕΙΟΣ ΒΑΝΙΑ,1888-9,αριστούργημα στο οποίο απέδωσε με υπέροχο τρόπο την αίσθηση της χωρίς νόημα ζωής σε ένα αγρόκτημα.
3.Ο ΓΛΑΡΟΣ,αναφέρεται στη σύγκρουση της παλαιότερης με τη νεότερη γενιά και στο πως αυτή επιδρά σε δύο συγγραφείς,έναν καθιερωμένο και έναν νέο,και σε δύο γυναίκες,μία επιτυχημένη και μία νέα επίδοξη ηθοποιό,αντίστοιχα,ερωτικά ζευγάρια.
4.ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΔΕΛΦΕΣ,1900-1,σ'αυτό απέδωσε με υπέροχη ευαισθησία τους ανικανοποίητους πόθους τριών γυναικών της επαρχίας.
5.Ο ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΟΣ,1903-4,είναι μία οδυνηρή εικόνα της παρακμής της τάξης των γαιοκτημόνων.Στο έργο αυτό υπερτονίζει τις -ομολογουμένως συχνές- σκηνές,στις οποίες οι χαρακτήρες αναφέρονται στην ανία και στην ματαιότητα της ζωής τους.
6.ΜΙΑ ΑΝΙΑΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ,1889,αποτελέί μία διεισδυτική σπουδή των σκέψεων ενός ηλικιωμένου ετοιμοθάνατου,και
7.ΙΒΑΝΩΦ,1887-9,στα δύο τελευταία αυτά έργα ο Τσέχωφ διερευνά τις εμπειρίες ψυχικά (το 7) ή σωματικά (το 6) άρρωστων ανθρώπων με τέτοια ικανότητα,ώστε διαφαίνεται το γεγονός ότι ο ερευνητής είναι γιατρός.
..
Πηγή : http://www.theaterinfo.gr/theatreauthors/writers/antontsexof/index.html
Άντον Τσέχωφ1860- 1904
Ο Άντον Τσέχωφ γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1860 στην φτωχή πόλη Ταγκανρόγκ, ένα λιμάνι στη νότια Ρωσία. Ήταν το τρίτο από τα έξι παιδιά της οικογένειάς του και μεγάλωσε σε πολύ αυστηρό και θρησκευτικό περιβάλλον. Ο πατέρας του ήταν αλκοολικός, ωστόσο ήταν πολύ αυστηρός με την εκπαίδευση των παιδιών του. Το 1967 φοίτησε με τον αδερφό του στο ελληνικό δημοτικό σχολείο του Νικολάου Βουτσινά, ενώ από το 1968 στο ρώσικο σχολείο της περιοχής του. Καλός μαθητής δεν υπήρξε ποτέ, αλλά ήδη από τα χρόνια αυτά απέκτησε τη φήμη του παραμυθά και του ευφυολόγου. Όταν το 1875 η οικογένειά του πτωχεύει και φεύγει στη Μόσχα, ο Τσέχωφ μένει πίσω για να ολοκληρώσει τις σπουδές του, ενώ παράλληλα εργάζεται για να μπορέσει να ζήσει. Έχει ήδη αρχίσει να γράφει διηγήματα. Το 1979 πηγαίνει και αυτός στη Μόσχα, όπου γράφεται στην ιατρική σχολή. Όντας φοιτητής, δημοσιεύει περίπου 300 κείμενα, ενώ συνεργάζεται με χιουμοριστικά περιοδικά της Μόσχας και της Πετρούπολης ως σατιρίζοντας την καθημερινή ζωή στους δρόμους.
Το 1882 γράφει ένα τετράπρακτο θεατρικό έργο, το οποίο όμως απορρίπτεται από το θέατρο Μάλι και ο Τσέχωφ το καταστρέφει. Πιθανότατα το έργο αυτό να ήταν ο Πλατόνωφ, που ανακαλύφθηκε σε μια πρώτη γραφή το1920. Το 1884 αποκτά το πτυχίο του και αρχίζει να εργάζεται ως γιατρός. Παράλληλα εκδίδει την πρώτη συλλογή διηγημάτων του «Παραμύθια της Μελπομένης». Καθώς συνεχίζει να κυκλοφορεί συλλογές, χαρακτηρίζεται ως πρωτοπόρος καλλιτέχνης της νέας γενιάς. Το 1886 κι ενώ γράφει την πρώτη μορφή του «Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού», μαθαίνει ότι πάσχει από φυματίωση. Την επόμενη χρονιά, η παράσταση του έργου του «Ιβάνωφ» σημειώνει αποτυχία, ωστόσο συνεχίζει την παραγωγή του και την επόμενη χρονιά παρουσιάζει τα «Κύκνειο Άσμα», «Στέππα» και «Αρκούδα». Μεγάλη επιτυχία σημειώνει η παράσταση του «Ιβάνωφ», από το θέατρο Μαριίνσκι αυτή τη φορά, στη Μόσχα. Γνωρίζεται με τον Στανισλάβσκι.
Ενώ συνεχίζει την πλούσια θεατρική παραγωγή του, εγκαθίσταται το 1892 στο Μελίχοβο της Ουκρανίας, όπου ως γιατρός εξυπηρετεί 26 χωριά και 7 εργοστάσια. Προηγουμένως, έχει επισκεφτεί τη νήσο Σαχαλίνη, μελετώντας τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των καταδίκων. Η κοινωνική του συνείδηση φαίνεται και όταν γράφει το 1889 το «Στοιχειό του δάσους» το 1889, που απορρίπτεται από τη λογοκρισία. Επίσης, το 1896, με χρήματα που συγκεντρώνει από εράνους, φιλανθρωπίες και παραστάσεις, χτίζει το σχολείο στο Ταλέζ, αργότερα και στη Γιάλτα.
Το 1895 γράφει τον «Γλάρο», που κάνει την εντελώς αποτυχημένη πρεμιέρα του το 1896, ωστόσο είχε πιο επιτυχημένη πορεία στη συνέχεια. Το 1898 ο «Γλάρος» παίζεται στο Θέατρο Τέχνης στη Μόσχα, σε μια παράσταση που καταξιώνει το έργο και τον συγγραφέα τον ίδιο στη συνείδηση της κριτικής και του κοινού. Ήδη σε αυτήν την παράσταση έχει γοητευτεί από την ηθοποιό Όλγα Κνίππερ, που κρατούσε τον ρόλο της Αρκάντινα. Ακολουθούν οι τεράστιες επιτυχίες του «Θείου Βάνια» το 1899, των «Τριών Αδερφών» το 1901, του «Βυσσινόκηπου» το 1904. Το 1899 εκλέγεται μέλος της Ρωσσικής Ακαδημίας. Το 1904 πεθαίνει στην πόλη Μπαντερβάιλερ στη Γερμανία, όπου έχει πάει για ανάπαυση, λόγω της επιδείνωσης της υγείας του. Το κωμικό, όμως, δεν τελειώνει με τον θάνατό του. Η σορός του μεταφέρεται στη Ρωσία σ' ένα βαγόνι με στρείδια κι από λάθος οι παριστάμενοι ακολουθούν έναν άλλο νεκρό στρατιωτικό με τη συνοδεία μπάντας. Πάνω από τον τάφο του, στο κοιμητήρι Νοβοντέβιτσι υπάρχει μια κερασιά.Οι ήρωες του Τσέχωφ είναι άνθρωποι της ανώτερης κυρίως τάξης, που χάνονται μέσα στην πνιγερή ατμόσφαιρα της ρώσικης επαρχίας, που ο ίδιος τόσο καλά γνώρισε όντας γιατρός. Έχει ειπωθεί για τον Τσέχωφ, ότι ουσιαστικά τίποτα δε συμβαίνει στα έργα του. Η αδράνεια είναι εξαπλωμένη παντού. Συνήθως βλέπουμε την ιστορία της αναστάτωσης κάποιων ηρώων, από την «εισβολή» στη ζωή τους κάποιων άλλων, πιο κοσμικών, πιο «σημαντικών» ηρώων. Ο θείος Βάνιας, ο Κόστια, η Νίνα, είναι οι ήρωες που μένουν πίσω και βλέπουν ότι έχουν θυσιάσει τη ζωή τους σ’ έναν σκοπό, που αρνείται να δικαιώσει την ύπαρξή τους. Και όλα αυτά, ενώ ο χρόνος περνάει ανελέητα! Οι εισβολείς είναι η Αρκάντινα, ο Ντορν, η Έλενα και άλλοι, που όταν επιστρέφουν στην κανονική τους ζωή, επιτείνουν την αίσθηση ματαιότητας στις ζωές αυτών που μένουν πίσω.
Το ανανταπόδοτο στον έρωτα, τα ερωτικά τρίγωνα και οι συγκρούσεις είναι μοτίβα πάντα παρόντα στα έργα του, καθώς και ο ρόλος της φύσης, που αντανακλά το έντονο ενδιαφέρον του Τσέχωφ για την οικολογία και την αγάπη του για τη φυσικό περιβάλλον. Αλλά και οι θυελλώδης έρωτές του αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης και καυστικών σχολίων, διαμέσου των ηρώων του. Η ειρωνική αποδοχή της ζωής και το στοιχείο του αυτοσαρκασμού είναι παράγοντες του κωμικού και ταυτόχρονα του πικρού στοιχείου που διαπνέει τα έργα του.
Ο Τσέχωφ, έχει να επιδείξει και πολύ μεγάλη λογοτεχνική δραστηριότητα, εκτός από τη δραματουργική. Στην πατρίδα του θεωρείται ότι ανήκει στους σπουδαιότερους συγγραφείς της Ρωσίας. Και στο θέατρο, θεωρείται από τους σημαντικότερους δραματουργούς, που πρόσφερε αξεπέραστα διαμάντια στην παγκόσμια δραματουργία.
Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2009
Giangiorgio Trissino - Ουμανιστής,Δραματουργός,Ποιητής και Θεωρητικός της Λογοτεχνίας
..
1478-1550
Συνέβαλε σημαντικά στην ανανέωση του ιταλικού δράματος,αφομοιώνοντας τα κλασσικά ελληνικά πρότυπα,επίτευγμα που οφείλεται σε ένα και μόνο έργο του,την έμμετρη κωμωδία,"SOFONISBA",που γράφτηκε το 1514-15,εκδόθηκε το 1524,πρωτοπαρουσιάστηκε στη σκηνή το 1562.
Ο Τρισίνο υιοθέτησε τις δραματικές τεχνικές του Σοφοκλή και του Ευριπίδη και εισήγαγε ουσιαστικές καινοτομίες ως προς τις επιδιώξεις,τη μορφή και τη δομή του έργου.
Οι προθέσεις του δεν ήταν ούτε θρησκευτικές ούτε διδακτικές.
Χρησιμοποίησε χορικά ανάμεσα στα επεισόδια της δράσης και ακολούθησε αυστηρά τους κανότητες των ενοτήτων χρόνου και δράσης.
..
Για πρώτη φορά στο ιταλικό δράμα χρησιμοποιήθηκε σε τόσο μεγάλη έκταση ο ανομοιοκατάληκτος στίχος -verso sciolto-.
..
Η υπόθεση αναφέρεται σε ένα επεισόδιο των Καρχηδονιακών Πολέμων και την ιστορία του Τίτου Λίβιου.
http://en.wikipedia.org/wiki/Sophonisba
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Wonder_of_Women (or Tragedy of Sophonisba by John Marston),http://www.archive.org/details/tragedysophonis00thomgoog
http://en.wikipedia.org/wiki/File:Giambattista_Pittoni-Sophonisba.jpg
..
Giangiorgio Trissino
Πηγή : Καθολική Εγκυκλοπαίδεια.
Italian poet and scholar, b. of a patrician family at Vicenza in 1478; d. at Rome, 8 December, 1550. He had the advantages of a good humanistic training, studying Greek under the noted Demetrius Chalcondylas at Milan and philosophy under Nicolò Leoniceno at Ferrara. His culture recommended him to the humanist Leo X, who in 1515 sent him to Germany as his nuncio; later on Clement VII showed him especial favour, and employed him as ambassador. In 1532 the Emperor Charles V made him a count palatine. In spite of the banishment from Vicenza pronounced upon him in 1509 because his family had favoured the plans of Maximilian, he was held in honour throughout Italy. Wherever he abode his home was a centre for gatherings of scholars, littérateurs, and the most cultured men of the time. His family life was far from happy, apparently through little fault of his own. In the history of modern European literature Trissino occupies a prominent place because of his tragedy "Sofonisba" (1515; recent ed., Bologna, 1884), the first tragedy in Italian to show deference to the classic rules. Constantly a partisan of Aristotelean regularity, he disapproved of the genial freedom of the chivalrous epic as written by Ariosto. In his own composition the "Italia liberata dai Goti" (1547-8), dealing with the campaigns of Belisarius in Italy, he sought to show that it was possible to write in the vernacular an epic in accordance with the classic precepts. The result is a cold and colourless composition.
He was one of the many who engaged in the discussion as to what is true literary Italian. Following the lead of Dante, he espoused in his "Castellano" (1529) the indefensible theory that the language is a courtly one made up of contributions from the refined centres in Italy, instead of being, as it is, fundamentally of Tuscan origin. For clearness he proposed that in writing Italian certain new characters (derived from the Greek alphabet) are adopted to show the difference between open and close e and o and voiced and voiceless s and z. This wise proposition was ignored. "I Simillimi" (1548) which is a version of the "Menæchmi" of Plautus, "I Ritratti" (1524) which is a composite portrait of feminine beauty, and the "Poetica", which contains his summing up of the Aristotelean principles of literary composition, made up the rest of his important writings. An edition of his collected works was published by Maffei at Verona in 1729.
Sources
MORSOLIN, Giangiorgio Trissino (Florence, 1894); FLAMINI, Il Cinquecento 132 sqq.; CIAMPOLINI, La prima tragedia regolare della lett. ital. (Florence, 1896); ERMINI, L'Italia lib. di G.T. (Rome, 1893).
About this page
APA citation. Ford, J. (1912). Giangiorgio Trissino. In The Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company.
Retrieved September 18, 2009 from New Advent: http://www.newadvent.org/cathen/15061a.htm
MLA citation. Ford, Jeremiah. "Giangiorgio Trissino." The Catholic Encyclopedia. Vol. 15. New York: Robert Appleton Company, 1912.
18 Sept. 2009.
Transcription. This article was transcribed for New Advent by Dorothy Haley.
Ecclesiastical approbation. Nihil Obstat. October 1, 1912. Remy Lafort, S.T.D., Censor. Imprimatur. +John Cardinal Farley, Archbishop of New York.
..
1478-1550
Συνέβαλε σημαντικά στην ανανέωση του ιταλικού δράματος,αφομοιώνοντας τα κλασσικά ελληνικά πρότυπα,επίτευγμα που οφείλεται σε ένα και μόνο έργο του,την έμμετρη κωμωδία,"SOFONISBA",που γράφτηκε το 1514-15,εκδόθηκε το 1524,πρωτοπαρουσιάστηκε στη σκηνή το 1562.
Ο Τρισίνο υιοθέτησε τις δραματικές τεχνικές του Σοφοκλή και του Ευριπίδη και εισήγαγε ουσιαστικές καινοτομίες ως προς τις επιδιώξεις,τη μορφή και τη δομή του έργου.
Οι προθέσεις του δεν ήταν ούτε θρησκευτικές ούτε διδακτικές.
Χρησιμοποίησε χορικά ανάμεσα στα επεισόδια της δράσης και ακολούθησε αυστηρά τους κανότητες των ενοτήτων χρόνου και δράσης.
..
Για πρώτη φορά στο ιταλικό δράμα χρησιμοποιήθηκε σε τόσο μεγάλη έκταση ο ανομοιοκατάληκτος στίχος -verso sciolto-.
..
Η υπόθεση αναφέρεται σε ένα επεισόδιο των Καρχηδονιακών Πολέμων και την ιστορία του Τίτου Λίβιου.
http://en.wikipedia.org/wiki/Sophonisba
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Wonder_of_Women (or Tragedy of Sophonisba by John Marston),http://www.archive.org/details/tragedysophonis00thomgoog
http://en.wikipedia.org/wiki/File:Giambattista_Pittoni-Sophonisba.jpg
..
Giangiorgio Trissino
Πηγή : Καθολική Εγκυκλοπαίδεια.
Italian poet and scholar, b. of a patrician family at Vicenza in 1478; d. at Rome, 8 December, 1550. He had the advantages of a good humanistic training, studying Greek under the noted Demetrius Chalcondylas at Milan and philosophy under Nicolò Leoniceno at Ferrara. His culture recommended him to the humanist Leo X, who in 1515 sent him to Germany as his nuncio; later on Clement VII showed him especial favour, and employed him as ambassador. In 1532 the Emperor Charles V made him a count palatine. In spite of the banishment from Vicenza pronounced upon him in 1509 because his family had favoured the plans of Maximilian, he was held in honour throughout Italy. Wherever he abode his home was a centre for gatherings of scholars, littérateurs, and the most cultured men of the time. His family life was far from happy, apparently through little fault of his own. In the history of modern European literature Trissino occupies a prominent place because of his tragedy "Sofonisba" (1515; recent ed., Bologna, 1884), the first tragedy in Italian to show deference to the classic rules. Constantly a partisan of Aristotelean regularity, he disapproved of the genial freedom of the chivalrous epic as written by Ariosto. In his own composition the "Italia liberata dai Goti" (1547-8), dealing with the campaigns of Belisarius in Italy, he sought to show that it was possible to write in the vernacular an epic in accordance with the classic precepts. The result is a cold and colourless composition.
He was one of the many who engaged in the discussion as to what is true literary Italian. Following the lead of Dante, he espoused in his "Castellano" (1529) the indefensible theory that the language is a courtly one made up of contributions from the refined centres in Italy, instead of being, as it is, fundamentally of Tuscan origin. For clearness he proposed that in writing Italian certain new characters (derived from the Greek alphabet) are adopted to show the difference between open and close e and o and voiced and voiceless s and z. This wise proposition was ignored. "I Simillimi" (1548) which is a version of the "Menæchmi" of Plautus, "I Ritratti" (1524) which is a composite portrait of feminine beauty, and the "Poetica", which contains his summing up of the Aristotelean principles of literary composition, made up the rest of his important writings. An edition of his collected works was published by Maffei at Verona in 1729.
Sources
MORSOLIN, Giangiorgio Trissino (Florence, 1894); FLAMINI, Il Cinquecento 132 sqq.; CIAMPOLINI, La prima tragedia regolare della lett. ital. (Florence, 1896); ERMINI, L'Italia lib. di G.T. (Rome, 1893).
About this page
APA citation. Ford, J. (1912). Giangiorgio Trissino. In The Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company.
Retrieved September 18, 2009 from New Advent: http://www.newadvent.org/cathen/15061a.htm
MLA citation. Ford, Jeremiah. "Giangiorgio Trissino." The Catholic Encyclopedia. Vol. 15. New York: Robert Appleton Company, 1912.
18 Sept. 2009
Transcription. This article was transcribed for New Advent by Dorothy Haley.
Ecclesiastical approbation. Nihil Obstat. October 1, 1912. Remy Lafort, S.T.D., Censor. Imprimatur. +John Cardinal Farley, Archbishop of New York.
..
Τριβώλης Ιάκωβος - Κερκυραίος Λόγιος
..
1490-1547
Έγραψε δύο μακροσκελή ποιήματα στη δημώδη γλώσσα της εποχής του.
..
Το πρώτο με τίτλο "ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΑΓΙΑΠΕΡΑ" περιγράφει το κατόρθωμα του Βενετού σοπρακόμη ή τριηράρχου GIOVANNI ANTONIO TAGLIAPETRA που με το πλοίο του κατατρόπωσε Τούρκους και Μαύρους πειρατές στα παράλια της Αδριατικής.
Το ποίημα αποτελείται από 313 σταυροειδώς ομοιοκατάληκτους οκτασύλλαβους στίχους και εκδόθηκε στην Βενετία το 1521.
..
Το δεύτερο ποίημα φέρει τον τίτλο "ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΡΕ ΤΗΣ ΣΚΑΤΖΙΑΣ ΜΕ ΤΗ ΡΗΓΙΣΣΑ ΤΗΣ ΕΓΓΛΙΤΕΡΑΣ".
Πρόκειται για μία ιστορία αγάπης,εμπνευσμένης από το έβδομο διήγημα του "ΔΕΚΑΗΜΕΡΟΝ" του Βοκκάκιου.
Αποτελείται από 376 ομοιοκατάληκτους δεκαπεντασύλλαβους στίχους και εκδόθηκε στην Βενετία το 1543.
..
Και τα δύο ποιήματα αγαπήθηκαν πολύ και γι'αυτό επανεκδόθηκαν επανειλημμένως.
Ο Ε.Λεγκράν τα περιέλαβε στο έργο του "COLLECTION DE MONUMENTS" αριθμός 3 και 13,Παρίσι 1869 και 1871,αντίστοιχα.
http://openarchives.gr/contributor/69688
..
Στον Ι.Τριβώλη αναγνωρίζεται η μεγάλη αξία της ποίησης του από γλωσσικής,καθώς και μετρικής απόψεως,καθόσον αποτελούν τα πρώτα ομοιοκατάληκτα της νεοελληνικής φιλολογίας.
..
Πηγή : http://www.snhell.gr/references/quotes/writer.asp?id=319
1. Ηπήρα την εικόνα σου, με αυτή επαρηγορούμουν
και μέσα εις τες αγκάλες μου με αυτήν αποκοιμούμουν.
«Ιστορία του ρε της Σκότσιας με την ρήγισσα της Ιγκλιτέρας», 151-152. Λίνος Πολίτης, Ποιητική Ανθολογία, Β΄. Μετά την Άλωση (15ος και 16ος αιώνας). «Δωδώνη», χ.χ. 55.
2. Και σεις οπού τ’ ακούγετε, λογιάσετε τι εκάμναν,
δίχως άρμενα και κουπιά τα πόσα μίλια λάμναν.
Δαγκάματα, φιλήματα, τσιμπήματα μυριάδες,
δεν μελετώ τα έτερα πόχουν τες νοστιμάδες.
«Ιστορία του ρε της Σκότσιας με την ρήγισσα της Ιγκλιτέρας», 259-262. Λίνος Πολίτης, Ποιητική Ανθολογία, Β΄. Μετά την Άλωση (15ος και 16ος αιώνας). «Δωδώνη», χ.χ. 56-57.
..
Το βιβλίο : http://books.vres.gr/book.php?book_id=40013
..
Περισσότερες πληροφορίες :
http://www.livepedia.gr/index.php/%CE%9D%CE%B5%CE%BF%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%9B%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%AF%CE%B1
και :
http://209.85.229.132/search?q=cache:yM4DnpUPQUoJ:www.myriobiblos.gr/texts/greek/zakythinos_istoriografia_ch_c.html+%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B2%CF%89%CE%BB%CE%B7%CF%82+%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%89%CE%B2%CE%BF%CF%82&hl=el&gl=gr&strip=1
..
1490-1547
Έγραψε δύο μακροσκελή ποιήματα στη δημώδη γλώσσα της εποχής του.
..
Το πρώτο με τίτλο "ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΑΓΙΑΠΕΡΑ" περιγράφει το κατόρθωμα του Βενετού σοπρακόμη ή τριηράρχου GIOVANNI ANTONIO TAGLIAPETRA που με το πλοίο του κατατρόπωσε Τούρκους και Μαύρους πειρατές στα παράλια της Αδριατικής.
Το ποίημα αποτελείται από 313 σταυροειδώς ομοιοκατάληκτους οκτασύλλαβους στίχους και εκδόθηκε στην Βενετία το 1521.
..
Το δεύτερο ποίημα φέρει τον τίτλο "ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΡΕ ΤΗΣ ΣΚΑΤΖΙΑΣ ΜΕ ΤΗ ΡΗΓΙΣΣΑ ΤΗΣ ΕΓΓΛΙΤΕΡΑΣ".
Πρόκειται για μία ιστορία αγάπης,εμπνευσμένης από το έβδομο διήγημα του "ΔΕΚΑΗΜΕΡΟΝ" του Βοκκάκιου.
Αποτελείται από 376 ομοιοκατάληκτους δεκαπεντασύλλαβους στίχους και εκδόθηκε στην Βενετία το 1543.
..
Και τα δύο ποιήματα αγαπήθηκαν πολύ και γι'αυτό επανεκδόθηκαν επανειλημμένως.
Ο Ε.Λεγκράν τα περιέλαβε στο έργο του "COLLECTION DE MONUMENTS" αριθμός 3 και 13,Παρίσι 1869 και 1871,αντίστοιχα.
http://openarchives.gr/contributor/69688
..
Στον Ι.Τριβώλη αναγνωρίζεται η μεγάλη αξία της ποίησης του από γλωσσικής,καθώς και μετρικής απόψεως,καθόσον αποτελούν τα πρώτα ομοιοκατάληκτα της νεοελληνικής φιλολογίας.
..
Πηγή : http://www.snhell.gr/references/quotes/writer.asp?id=319
1. Ηπήρα την εικόνα σου, με αυτή επαρηγορούμουν
και μέσα εις τες αγκάλες μου με αυτήν αποκοιμούμουν.
«Ιστορία του ρε της Σκότσιας με την ρήγισσα της Ιγκλιτέρας», 151-152. Λίνος Πολίτης, Ποιητική Ανθολογία, Β΄. Μετά την Άλωση (15ος και 16ος αιώνας). «Δωδώνη», χ.χ. 55.
2. Και σεις οπού τ’ ακούγετε, λογιάσετε τι εκάμναν,
δίχως άρμενα και κουπιά τα πόσα μίλια λάμναν.
Δαγκάματα, φιλήματα, τσιμπήματα μυριάδες,
δεν μελετώ τα έτερα πόχουν τες νοστιμάδες.
«Ιστορία του ρε της Σκότσιας με την ρήγισσα της Ιγκλιτέρας», 259-262. Λίνος Πολίτης, Ποιητική Ανθολογία, Β΄. Μετά την Άλωση (15ος και 16ος αιώνας). «Δωδώνη», χ.χ. 56-57.
..
Το βιβλίο : http://books.vres.gr/book.php?book_id=40013
..
Περισσότερες πληροφορίες :
http://www.livepedia.gr/index.php/%CE%9D%CE%B5%CE%BF%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%9B%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%AF%CE%B1
και :
http://209.85.229.132/search?q=cache:yM4DnpUPQUoJ:www.myriobiblos.gr/texts/greek/zakythinos_istoriografia_ch_c.html+%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B2%CF%89%CE%BB%CE%B7%CF%82+%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%89%CE%B2%CE%BF%CF%82&hl=el&gl=gr&strip=1
..
Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2009
Τριαντάφυλλος Κλεάνθης ο Ραμπαγάς,Εισηγητής του Λυρισμού,Το τίμημα των ιδεών
..
Ποιητής και δημοσιογράφος,εκδότης της πολιτικο-σατιρικής εφημερίδας "Ραμπαγάς",
1850-1889.
..
Στην Κωνσταντινούπολη,οι εχθροί ήταν οι Τούρκοι,και τον καταδίκασαν ερήμην σε θάνατο,για το άρθρο του,στο οποίο αναφερόταν στην καταπίεση του ελληνισμού,όπως και εξαιτίας του φλογερού πατριωτισμού των προηγούμενων άρθρων του.
..
Στις 14 Αυγούστου κυκλοφόρησε στην Αθήνα το πρώτο φύλλο του "Ραμπαγάς".
..
Από την πρώτη κιόλας στιγμή δημιούργησε εχθρούς.
Στην Αθήνα,ο εχθρός βέβαια δεν ήταν οι Τόυρκοι,αλλά οι εκφραστές της συντηρητικής πολιτικής,οι αυλοκόλακες και αυτός ο ίδιος ο βασιλιάς.
..
Ωστόσο ο Κλεάνθης δεν πτοήθηκε σε καμιά περίπτωση και,παρά το γεγονός ότι έμεινε χωρίς τους συνεργάτες του,εξακολούθησε να προβάλλει τις δημοκρατικές και αντιβασιλικές απόψεις του.
..
Το 1881 φυλακίσθηκε για ένα μήνα και υπήρξε στόχος δολοφονικής απόπειρας.
..
Η γνωριμία του με τον βουλευτή Ρόκκα Χοϊδά αύξησε την μαχητικότητα του Κλεάνθη.
..
Το 1889 του επιβλήθηκε αυστηρή ποινή επταετούς κάθειρξης,εξαιτίας ενός σκωπτικού αντιμοναρχικού ποιήματος του.
..
Οι πολυετείς διώξεις είχαν κλονίσει την ψυχική του υγεία και στις 25 Μαϊου 1889 αυτοκτόνησε.
..
Θεωρείται ο εισηγητής του λυρισμού στην νεοελληνική ποίηση και ένας από τους σημαντικότερους προδρόμους του δημοτικισμού,αφού,πολύ πριν κυκλοφορήσει το "Ταξίδι" του Ψυχάρη το 1888,είχε συμβάλλει,με την αρθρογραφία του,στην καθιέρωση της δημοτικής,τόσο στην ποίηση,όσο και στην δημοσιογραφία.
..
ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΗ,ΩΣΤΟΣΟ,ΥΠΗΡΞΕ Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΚΑΙ ΩΡΙΜΑΝΣΗ ΤΟΥ ΑΠΑΙΔΕΥΤΟΥ ΤΟΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ.
.....................................................
Πηγή : http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=594
ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ (1850-1889)Γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους με το ψευδώνυμο Ραμπαγάς, ο Κλεάνθης Τριαντάφυλλος γεννήθηκε στα Ξάμπελα της Σίφνου. Σε νεαρή ηλικία έζησε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία ως συνεργάτης των εντύπων Νεολόγος, Κουδουνάτος, Σάλπιγξ και Διογένης. Διώχθηκε από τις τουρκικές αρχές λόγω του καυστικού ύφους του και κατέφυγε στην Αθήνα, όπου το 1878 ίδρυσε από κοινού με το Βλάση Γαβριηλίδη το σατιρικό περιοδικό Ραμπαγάς, στο οποίο δημοσίευσαν κείμενα μεταξύ άλλων ο Κωστής Παλαμάς και ο Δημήτριος Ταγκόπουλος. Ο Ραμπαγάς προκάλεσε αντιδράσεις και οδήγησε σε φυλάκιση των εκδοτών του. Ωστόσο η έκδοση συνεχίστηκε και μετά την αποχώρηση του Γαβριηλίδη το 1870. Το 1881 έπεσε θύμα δολοφονικής απόπειρας. Αυτοκτόνησε το 1889, ενώ τα τελευταία χρόνια της ζωής του υπέφερε από σοβαρή ψυχική διαταραχή. Στο χώρο της λογοτεχνίας τοποθετείται με τα έμμετρα σατιρικά κείμενα που δημοσίευσε στο Ραμπαγά, ενώ ασχολήθηκε επίσης με τη λογοτεχνική μετάφραση από ποιήματα του Βερανζέρου. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Κλεάνθη Τριαντάφυλλου βλ. Μερακλής Μ.Γ., «Κλεάνθης Τριαντάφυλλος», Η ελληνική ποίηση· Ρομαντικοί – Εποχή του Παλαμά - Μεταπαλαμικοί· Ανθολογία – Γραμματολογία, σ.400-401. Αθήνα, Σοκόλης, 1977.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
• Βαλέτας Γ., « Κλεάνθης Τριαντάφυλλος – Ραμπαγάς. Ο δημοσιογράφος, ο ποιητής, ο μαχητής· Ο αληθινός Ραμπαγάς», Νέα Εστία75, ετ.ΛΗ΄, 15/2/1964, αρ.879, σ.218-234.• Γιαλουράκης Μανώλης, «Τριαντάφυλλος Κλεάνθης», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας12. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.• Κουκούλας Λέων, «Κλεάνθης Τριαντάφυλλος – Ραμπαγάς. Ο δημοσιογράφος, ο ποιητής, ο μαχητής· Η προσφορά του», Νέα Εστία75, ετ.ΛΗ΄, 15/2/1964, αρ.879, σ.215-217.• Μερακλής Μ.Γ., «Κλεάνθης Τριαντάφυλλος», Η ελληνική ποίηση· Ρομαντικοί – Εποχή του Παλαμά - Μεταπαλαμικοί· Ανθολογία – Γραμματολογία, σ.400-401. Αθήνα, Σοκόλης, 1977.• Πρόκος Αριστείδης, «Η δίκη του Ραμπαγά», Νέα Εστία16, ετ.Η΄, 1η/9/1934, αρ.185, σ.786-790.
Εργογραφία
(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις)• Τα τραγούδια του Ραμπαγά· Εκλογή και επιμέλεια Δ.Π.Ταγκόπουλος. Αθήνα, 1898.
..
Βαρύ το τίμημα της σάτιρας...
Πηγή : http://archive.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=10.05.2007,id=44674332
Γνωστός «αλιεύς» παλαιών κειμένων ο ημέτερος Βίκτωρ Νέτας θησαύρισε («Ε», 4/5) το «εκπληκτικά επίκαιρο», όπως ορθά χαρακτηρίζει, «προς τον Τρικούπην τραγούδι της εποχής», δημοσιευμένο στις 22 Απριλίου 1888 στην πολιτικοσατιρική εφημερίδα «Ραμπαγάς», που εξέδιδε ο διά βίου μαχητής της πένας Κλεάνθης Τριαντάφυλλος. Το στιχούργημα προτρέπει τον τότε πρωθυπουργό Χαρίλαο Τρικούπη μεταξύ άλλων: «Ψάχ' τους όλους, ψάχ' τους όλους/ όλοι, όλοι κάτι κρύβουν./ Είναι λερωμένοι όσω/ και τα χέρια τους αν νίβουν./ Ψάξε τους εχθρούς και φίλους/ ψάξε όλη την παρέα/ Κι απ' τη Ρούμελη κι απ' όλα/ τα νησιά και το Μωρέα,/ ψάξε, ψάξε, στο Χριστό σου./ Και τον ίδιον εμαυτό σου (...)»...Φαίνεται πως η εποχή ενέπνεε τη σατιρική στιχουργική! Διότι, ακριβώς δύο ημέρες πριν, στις 20 Απριλίου 1888 και στο βραχύβιο σατιρικό φύλλο «Ο θόρυβος», που εξέδιδε ένας άλλος περιφανής μαχητής της πένας και εκ των πρωτοπόρων της λογοτεχνίας μας, ο Μιχαήλ Μητσάκης, δημοσιεύεται η παραλλαγή του γνωστού ποιήματος του Σολωμού «Η καταστροφή των Ψαρρών» (το εύρημα οφείλω στον εκδότη Στρατή Φιλιππότη): «Στης Ελλάδος την ένδοξη ράχη/ Η Κλεψιά περπατώντας μονάχη/ Εις την τσέπη το χέρι κρατεί/ Και τον κόσμον αναγκάζει να κρίνη/ Οτι κλέφτες μονάχα έχουν μείνη/ Εις την άλλοτε τίμια γη!»...Ο Κλεάνθης Τριαντάφυλλος, μετά από πολυετή καταδίκη «επί εξυβρίσει βασιλέως», θα αυτοκτονήσει, από «ψυχολογικό αδιέξοδο», στις 25 Μαΐου 1889, 49 χρόνων. Ο Μιχαήλ Μητσάκης θα τελευτήσει πνευματικά το 1896, 33 μόλις χρόνων, και θα αποβιώσει το 1916 στο Δημόσιο Ψυχιατρείο. Βαρύ, ανέκαθεν, το τίμημα της σάτιρας· ενίοτε, βαρύτατο. Η εξουσία, όταν δεν καλοπιάνεται, δεν χωρατεύει.
..
Πηγή : http://www.snhell.gr/references/quotes/writer.asp?id=362
1.
Δεν είναι πιο τεμπέλικη δουλειά στην οικουμένηπαρά να είσαι βασιλιάς με σύνταγμα, θαρρώ...στο καλαμάρ’ η πέννα σου να είναι βουτημένηκαι μόνο σε υπογραφές να χάνεις τον καιρό!... Λουφέ να παίρνεις δυνατό κι ο τόπος να μη παίρνειποτέ απ’ το χεράκι σου παρά σου τσακιστό!...Απόξω από το παλάτι σου το πράμα του να φέρνεικαι ώς και το λαδόξιδο... Για το ευχαριστώ! Να μην πλερώνεις τίποτε ποτέ του τελωνείουκαι επειδήτις ο λουφές δε σούρχεται πολύςνα τ’ αποσώνεις όσα θες και... χάριν εμπορίου...ξύλα κι αυγά και πρόβατα και κότες να πουλείς!... Τέτοια μακαριότητα και ποιος δεν τη ζηλεύει; Ανεύθυνος ν’ απλώνεσαι, κανείς να μη μπορείλογαριασμό στο ξάπλωμα ποτέ να σου γυρεύει,κι αν μουρμουρίζει ο λαός να κάνεις το βαρύ!... Να μελετάς τον Πωλ ντε Κοκ, ως μόνην ιστορία,να είναι παιδοφάμπρικα η πρώτη σου δουλειά...Κι αν τα τινάξεις, να γραφεί στην πλάκα σου την κρύα:«Ενθάδε κείται το κορμί βαρβάτου βασιλιά!»
«Αβδηριτοβασιλιάς». Δημ. Mάργαρης (επιμ.), Aνδρέας Λασκαράτος. Σατιρικοί και ευθυμογράφοι. Bασική Bιβλιοθήκη, 23. «Aετός» A.E., 1954. 225-226.
2.
Για δες καιρό που διάλεξεν Απόκρια να βγει!...Τώρα που ανθίζουν οι ντροπές στην κλασική μας γη!...
«Αποκριά», 29-30. Δημ. Mάργαρης (επιμ.), Aνδρέας Λασκαράτος. Σατιρικοί και ευθυμογράφοι. Bασική Bιβλιοθήκη, 23. «Aετός» A.E., 1954. 223.
3.
Είναι το κάτασπρο χαρτίσαν την απείραχτη παρθένα.Δεν ξέρει ποιος θα του ριχτείκαι ποια θα το χαδέψει πέννα. Μπορεί να τύχει ποιητήςστον Παρνασσό να τ’ ανεβάσει,μπορεί κι απλός μελανωτήςτην παρθενιά του να χαλάσει. Ή Πάπας άγιος φριχτόαφορεσμό να σφενδονίσεικι ένα πλανήτη σερπετόσούζο ακίνητο να στήσει. Μπορεί Βαγγέλιο ιερόνα διαβαστεί στο πρόσωπό του,ή συναξάρι σοβαρό,ή ιστορία Δον Κιχώτου. Μπορεί να λάχει Σολωμόςτη λευτεριά μ’ αυτό να ψάλλει,μπορεί χοντρός λογαριασμόςνα το μαυρίσει του μπακάλη.
«Άσπρο χαρτί», 1-20. Δημ. Mάργαρης (επιμ.), Aνδρέας Λασκαράτος. Σατιρικοί και ευθυμογράφοι. Bασική Bιβλιοθήκη, 23. «Aετός» A.E., 1954. 227.
4.
Απ’ το τσαμπί σου κρέμεται, γλυκιά μου μαυρομάτα,το έθνος... Σένα θρέφουμε μονάκριβη ελπίδα,χλωρή, όσο ξεραίνεσαι, συ κάνεις την πατρίδα,είν’ από σένα τάλαρο τ’ αλώνια μας γεμάτα,μικρή, γλυκομελάχρινη, κοπέλα μου σταφίδα!
«Στη σταφίδα», 1-5. Δημ. Mάργαρης (επιμ.), Aνδρέας Λασκαράτος. Σατιρικοί και ευθυμογράφοι. Bασική Bιβλιοθήκη, 23. «Aετός» A.E., 1954. 223.
5.
Μιλούν στο βαλς αμίλητα καρδιές ζευγαρωμένες...Ω! πόσο λέει πλειότερα τ’ αχείλι που σωπαίνει!...Στου βαλς απάνου τα φτερά πετούνε μεθυσμένες,κι απ’ το κεφάλι το μυαλό στα πόδια κατεβαίνει.[...]Το ένα τ’ άλλο κυνηγά, μα μυστικά κρατιέταιδεμένο απ’ του μουσικού το μαγικό δοξάρι,στο γύρνα γύρν’ αναπνοή μ’ αναπνοή φιλιέταικαι κάνει τόσους ο χορός από μονούς ζευγάρι!... Χορεύετε!... Παντού χορός στη φύση βασιλεύει!Χορεύουν οι πλανήτες μας, χορεύουν οι κομήτεςη γη μας βαλς αιώνιο στον ουρανό χορεύει,χορεύουν οι αξέγνοιαστοι ελεύθεροι πολίτες. Χορεύουν όσοι δέσανε γερά το γάδαρό τους,χορεύουν οι τρανοί τρανοί, χορεύουν βασιλιάδες,μα τον παρά για τα βιολιά φορτώνουν στο λαό τους,κι αυτός βαρεί τον ταμπουρά για να γλεντούν αγάδες!
«Χορός», 5-8, 17-28. Δημ. Mάργαρης (επιμ.), Aνδρέας Λασκαράτος. Σατιρικοί και ευθυμογράφοι. Bασική Bιβλιοθήκη, 23. «Aετός» A.E., 1954. 222.
6.
Χριστός γεννάται σήμερον «Εν Βηθλεέμ τη πόλει».Γιατί, αν γεννιότανε εδώ... τον παίρναν οι διαόλοι.
«Χριστούγεννα». Δημ. Mάργαρης (επιμ.), Aνδρέας Λασκαράτος. Σατιρικοί και ευθυμογράφοι. Bασική Bιβλιοθήκη, 23. «Aετός» A.E., 1954. 229
..
Και άλλα ποιήματα :
http://openarchives.gr/search/%CE%A4%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CF%82%20%CE%9A%CE%BB%CE%B5%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CE%B7%CF%82
..
Ποιητής και δημοσιογράφος,εκδότης της πολιτικο-σατιρικής εφημερίδας "Ραμπαγάς",
1850-1889.
..
Στην Κωνσταντινούπολη,οι εχθροί ήταν οι Τούρκοι,και τον καταδίκασαν ερήμην σε θάνατο,για το άρθρο του,στο οποίο αναφερόταν στην καταπίεση του ελληνισμού,όπως και εξαιτίας του φλογερού πατριωτισμού των προηγούμενων άρθρων του.
..
Στις 14 Αυγούστου κυκλοφόρησε στην Αθήνα το πρώτο φύλλο του "Ραμπαγάς".
..
Από την πρώτη κιόλας στιγμή δημιούργησε εχθρούς.
Στην Αθήνα,ο εχθρός βέβαια δεν ήταν οι Τόυρκοι,αλλά οι εκφραστές της συντηρητικής πολιτικής,οι αυλοκόλακες και αυτός ο ίδιος ο βασιλιάς.
..
Ωστόσο ο Κλεάνθης δεν πτοήθηκε σε καμιά περίπτωση και,παρά το γεγονός ότι έμεινε χωρίς τους συνεργάτες του,εξακολούθησε να προβάλλει τις δημοκρατικές και αντιβασιλικές απόψεις του.
..
Το 1881 φυλακίσθηκε για ένα μήνα και υπήρξε στόχος δολοφονικής απόπειρας.
..
Η γνωριμία του με τον βουλευτή Ρόκκα Χοϊδά αύξησε την μαχητικότητα του Κλεάνθη.
..
Το 1889 του επιβλήθηκε αυστηρή ποινή επταετούς κάθειρξης,εξαιτίας ενός σκωπτικού αντιμοναρχικού ποιήματος του.
..
Οι πολυετείς διώξεις είχαν κλονίσει την ψυχική του υγεία και στις 25 Μαϊου 1889 αυτοκτόνησε.
..
Θεωρείται ο εισηγητής του λυρισμού στην νεοελληνική ποίηση και ένας από τους σημαντικότερους προδρόμους του δημοτικισμού,αφού,πολύ πριν κυκλοφορήσει το "Ταξίδι" του Ψυχάρη το 1888,είχε συμβάλλει,με την αρθρογραφία του,στην καθιέρωση της δημοτικής,τόσο στην ποίηση,όσο και στην δημοσιογραφία.
..
ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΗ,ΩΣΤΟΣΟ,ΥΠΗΡΞΕ Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΚΑΙ ΩΡΙΜΑΝΣΗ ΤΟΥ ΑΠΑΙΔΕΥΤΟΥ ΤΟΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ.
.....................................................
Πηγή : http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=594
ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ (1850-1889)Γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους με το ψευδώνυμο Ραμπαγάς, ο Κλεάνθης Τριαντάφυλλος γεννήθηκε στα Ξάμπελα της Σίφνου. Σε νεαρή ηλικία έζησε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία ως συνεργάτης των εντύπων Νεολόγος, Κουδουνάτος, Σάλπιγξ και Διογένης. Διώχθηκε από τις τουρκικές αρχές λόγω του καυστικού ύφους του και κατέφυγε στην Αθήνα, όπου το 1878 ίδρυσε από κοινού με το Βλάση Γαβριηλίδη το σατιρικό περιοδικό Ραμπαγάς, στο οποίο δημοσίευσαν κείμενα μεταξύ άλλων ο Κωστής Παλαμάς και ο Δημήτριος Ταγκόπουλος. Ο Ραμπαγάς προκάλεσε αντιδράσεις και οδήγησε σε φυλάκιση των εκδοτών του. Ωστόσο η έκδοση συνεχίστηκε και μετά την αποχώρηση του Γαβριηλίδη το 1870. Το 1881 έπεσε θύμα δολοφονικής απόπειρας. Αυτοκτόνησε το 1889, ενώ τα τελευταία χρόνια της ζωής του υπέφερε από σοβαρή ψυχική διαταραχή. Στο χώρο της λογοτεχνίας τοποθετείται με τα έμμετρα σατιρικά κείμενα που δημοσίευσε στο Ραμπαγά, ενώ ασχολήθηκε επίσης με τη λογοτεχνική μετάφραση από ποιήματα του Βερανζέρου. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Κλεάνθη Τριαντάφυλλου βλ. Μερακλής Μ.Γ., «Κλεάνθης Τριαντάφυλλος», Η ελληνική ποίηση· Ρομαντικοί – Εποχή του Παλαμά - Μεταπαλαμικοί· Ανθολογία – Γραμματολογία, σ.400-401. Αθήνα, Σοκόλης, 1977.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
• Βαλέτας Γ., « Κλεάνθης Τριαντάφυλλος – Ραμπαγάς. Ο δημοσιογράφος, ο ποιητής, ο μαχητής· Ο αληθινός Ραμπαγάς», Νέα Εστία75, ετ.ΛΗ΄, 15/2/1964, αρ.879, σ.218-234.• Γιαλουράκης Μανώλης, «Τριαντάφυλλος Κλεάνθης», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας12. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.• Κουκούλας Λέων, «Κλεάνθης Τριαντάφυλλος – Ραμπαγάς. Ο δημοσιογράφος, ο ποιητής, ο μαχητής· Η προσφορά του», Νέα Εστία75, ετ.ΛΗ΄, 15/2/1964, αρ.879, σ.215-217.• Μερακλής Μ.Γ., «Κλεάνθης Τριαντάφυλλος», Η ελληνική ποίηση· Ρομαντικοί – Εποχή του Παλαμά - Μεταπαλαμικοί· Ανθολογία – Γραμματολογία, σ.400-401. Αθήνα, Σοκόλης, 1977.• Πρόκος Αριστείδης, «Η δίκη του Ραμπαγά», Νέα Εστία16, ετ.Η΄, 1η/9/1934, αρ.185, σ.786-790.
Εργογραφία
(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις)• Τα τραγούδια του Ραμπαγά· Εκλογή και επιμέλεια Δ.Π.Ταγκόπουλος. Αθήνα, 1898.
..
Βαρύ το τίμημα της σάτιρας...
Πηγή : http://archive.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=10.05.2007,id=44674332
Γνωστός «αλιεύς» παλαιών κειμένων ο ημέτερος Βίκτωρ Νέτας θησαύρισε («Ε», 4/5) το «εκπληκτικά επίκαιρο», όπως ορθά χαρακτηρίζει, «προς τον Τρικούπην τραγούδι της εποχής», δημοσιευμένο στις 22 Απριλίου 1888 στην πολιτικοσατιρική εφημερίδα «Ραμπαγάς», που εξέδιδε ο διά βίου μαχητής της πένας Κλεάνθης Τριαντάφυλλος. Το στιχούργημα προτρέπει τον τότε πρωθυπουργό Χαρίλαο Τρικούπη μεταξύ άλλων: «Ψάχ' τους όλους, ψάχ' τους όλους/ όλοι, όλοι κάτι κρύβουν./ Είναι λερωμένοι όσω/ και τα χέρια τους αν νίβουν./ Ψάξε τους εχθρούς και φίλους/ ψάξε όλη την παρέα/ Κι απ' τη Ρούμελη κι απ' όλα/ τα νησιά και το Μωρέα,/ ψάξε, ψάξε, στο Χριστό σου./ Και τον ίδιον εμαυτό σου (...)»...Φαίνεται πως η εποχή ενέπνεε τη σατιρική στιχουργική! Διότι, ακριβώς δύο ημέρες πριν, στις 20 Απριλίου 1888 και στο βραχύβιο σατιρικό φύλλο «Ο θόρυβος», που εξέδιδε ένας άλλος περιφανής μαχητής της πένας και εκ των πρωτοπόρων της λογοτεχνίας μας, ο Μιχαήλ Μητσάκης, δημοσιεύεται η παραλλαγή του γνωστού ποιήματος του Σολωμού «Η καταστροφή των Ψαρρών» (το εύρημα οφείλω στον εκδότη Στρατή Φιλιππότη): «Στης Ελλάδος την ένδοξη ράχη/ Η Κλεψιά περπατώντας μονάχη/ Εις την τσέπη το χέρι κρατεί/ Και τον κόσμον αναγκάζει να κρίνη/ Οτι κλέφτες μονάχα έχουν μείνη/ Εις την άλλοτε τίμια γη!»...Ο Κλεάνθης Τριαντάφυλλος, μετά από πολυετή καταδίκη «επί εξυβρίσει βασιλέως», θα αυτοκτονήσει, από «ψυχολογικό αδιέξοδο», στις 25 Μαΐου 1889, 49 χρόνων. Ο Μιχαήλ Μητσάκης θα τελευτήσει πνευματικά το 1896, 33 μόλις χρόνων, και θα αποβιώσει το 1916 στο Δημόσιο Ψυχιατρείο. Βαρύ, ανέκαθεν, το τίμημα της σάτιρας· ενίοτε, βαρύτατο. Η εξουσία, όταν δεν καλοπιάνεται, δεν χωρατεύει.
..
Πηγή : http://www.snhell.gr/references/quotes/writer.asp?id=362
1.
Δεν είναι πιο τεμπέλικη δουλειά στην οικουμένηπαρά να είσαι βασιλιάς με σύνταγμα, θαρρώ...στο καλαμάρ’ η πέννα σου να είναι βουτημένηκαι μόνο σε υπογραφές να χάνεις τον καιρό!... Λουφέ να παίρνεις δυνατό κι ο τόπος να μη παίρνειποτέ απ’ το χεράκι σου παρά σου τσακιστό!...Απόξω από το παλάτι σου το πράμα του να φέρνεικαι ώς και το λαδόξιδο... Για το ευχαριστώ! Να μην πλερώνεις τίποτε ποτέ του τελωνείουκαι επειδήτις ο λουφές δε σούρχεται πολύςνα τ’ αποσώνεις όσα θες και... χάριν εμπορίου...ξύλα κι αυγά και πρόβατα και κότες να πουλείς!... Τέτοια μακαριότητα και ποιος δεν τη ζηλεύει; Ανεύθυνος ν’ απλώνεσαι, κανείς να μη μπορείλογαριασμό στο ξάπλωμα ποτέ να σου γυρεύει,κι αν μουρμουρίζει ο λαός να κάνεις το βαρύ!... Να μελετάς τον Πωλ ντε Κοκ, ως μόνην ιστορία,να είναι παιδοφάμπρικα η πρώτη σου δουλειά...Κι αν τα τινάξεις, να γραφεί στην πλάκα σου την κρύα:«Ενθάδε κείται το κορμί βαρβάτου βασιλιά!»
«Αβδηριτοβασιλιάς». Δημ. Mάργαρης (επιμ.), Aνδρέας Λασκαράτος. Σατιρικοί και ευθυμογράφοι. Bασική Bιβλιοθήκη, 23. «Aετός» A.E., 1954. 225-226.
2.
Για δες καιρό που διάλεξεν Απόκρια να βγει!...Τώρα που ανθίζουν οι ντροπές στην κλασική μας γη!...
«Αποκριά», 29-30. Δημ. Mάργαρης (επιμ.), Aνδρέας Λασκαράτος. Σατιρικοί και ευθυμογράφοι. Bασική Bιβλιοθήκη, 23. «Aετός» A.E., 1954. 223.
3.
Είναι το κάτασπρο χαρτίσαν την απείραχτη παρθένα.Δεν ξέρει ποιος θα του ριχτείκαι ποια θα το χαδέψει πέννα. Μπορεί να τύχει ποιητήςστον Παρνασσό να τ’ ανεβάσει,μπορεί κι απλός μελανωτήςτην παρθενιά του να χαλάσει. Ή Πάπας άγιος φριχτόαφορεσμό να σφενδονίσεικι ένα πλανήτη σερπετόσούζο ακίνητο να στήσει. Μπορεί Βαγγέλιο ιερόνα διαβαστεί στο πρόσωπό του,ή συναξάρι σοβαρό,ή ιστορία Δον Κιχώτου. Μπορεί να λάχει Σολωμόςτη λευτεριά μ’ αυτό να ψάλλει,μπορεί χοντρός λογαριασμόςνα το μαυρίσει του μπακάλη.
«Άσπρο χαρτί», 1-20. Δημ. Mάργαρης (επιμ.), Aνδρέας Λασκαράτος. Σατιρικοί και ευθυμογράφοι. Bασική Bιβλιοθήκη, 23. «Aετός» A.E., 1954. 227.
4.
Απ’ το τσαμπί σου κρέμεται, γλυκιά μου μαυρομάτα,το έθνος... Σένα θρέφουμε μονάκριβη ελπίδα,χλωρή, όσο ξεραίνεσαι, συ κάνεις την πατρίδα,είν’ από σένα τάλαρο τ’ αλώνια μας γεμάτα,μικρή, γλυκομελάχρινη, κοπέλα μου σταφίδα!
«Στη σταφίδα», 1-5. Δημ. Mάργαρης (επιμ.), Aνδρέας Λασκαράτος. Σατιρικοί και ευθυμογράφοι. Bασική Bιβλιοθήκη, 23. «Aετός» A.E., 1954. 223.
5.
Μιλούν στο βαλς αμίλητα καρδιές ζευγαρωμένες...Ω! πόσο λέει πλειότερα τ’ αχείλι που σωπαίνει!...Στου βαλς απάνου τα φτερά πετούνε μεθυσμένες,κι απ’ το κεφάλι το μυαλό στα πόδια κατεβαίνει.[...]Το ένα τ’ άλλο κυνηγά, μα μυστικά κρατιέταιδεμένο απ’ του μουσικού το μαγικό δοξάρι,στο γύρνα γύρν’ αναπνοή μ’ αναπνοή φιλιέταικαι κάνει τόσους ο χορός από μονούς ζευγάρι!... Χορεύετε!... Παντού χορός στη φύση βασιλεύει!Χορεύουν οι πλανήτες μας, χορεύουν οι κομήτεςη γη μας βαλς αιώνιο στον ουρανό χορεύει,χορεύουν οι αξέγνοιαστοι ελεύθεροι πολίτες. Χορεύουν όσοι δέσανε γερά το γάδαρό τους,χορεύουν οι τρανοί τρανοί, χορεύουν βασιλιάδες,μα τον παρά για τα βιολιά φορτώνουν στο λαό τους,κι αυτός βαρεί τον ταμπουρά για να γλεντούν αγάδες!
«Χορός», 5-8, 17-28. Δημ. Mάργαρης (επιμ.), Aνδρέας Λασκαράτος. Σατιρικοί και ευθυμογράφοι. Bασική Bιβλιοθήκη, 23. «Aετός» A.E., 1954. 222.
6.
Χριστός γεννάται σήμερον «Εν Βηθλεέμ τη πόλει».Γιατί, αν γεννιότανε εδώ... τον παίρναν οι διαόλοι.
«Χριστούγεννα». Δημ. Mάργαρης (επιμ.), Aνδρέας Λασκαράτος. Σατιρικοί και ευθυμογράφοι. Bασική Bιβλιοθήκη, 23. «Aετός» A.E., 1954. 229
..
Και άλλα ποιήματα :
http://openarchives.gr/search/%CE%A4%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CF%82%20%CE%9A%CE%BB%CE%B5%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CE%B7%CF%82
..
Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 2009
Edward John Trelawny - Ελληνική Επανάσταση
..Άγγλος συγγραφέας και άνθρωπος της δράσης,1792-1881.
Στενός φίλος του Σέλεϋ και του Μπάϋρον,τον οποίο συνόδευσε στο τελευταίο του ταξίδι στην Ελλάδα,όπου έλαβε ενεργό μέρος στην Ελληνική Επανάσταση.
..
Η γνωριμία του με τον Σέλεϋ και τον Μπάϋρον στην Πίζα το 1822 υπήρξε καθοριστικός σταθμός στη ζωή του.
Επηρεάστηκε βαθύτατα από τον Σέλεϋ και δεν συνήλθε ποτέ απολύτως από τον κλονισμό που του προκάλεσε ο θάνατος του.
Έπειτα από το μοιραίο ναυάγιο,μερίμνησε για την περισυλλογή του πτώματος του και την καύση του νεκρού στην ακτή.Επίσης φρόντισε να εξασφαλίσει τα χρήματα για την επιστροφή της Μαίρης Σέλεϋ στην Αγγλία.
..
Το 1823 συνόδευσε τον Μπάϋρον στην Ελλάδα,ο οποίος τον χρησιμοποίησε ως προσωρινό του απεσταλμένο σε διάφορες αποστολές.
..
Ο Τρελώνυ συγκρότησε μία μικρή ένοπλη ομάδα και πολέμησε στο πλευρό του Οδυσσέα Ανδρούτσου,του οποίου νυμφεύθηκε την 13χρονη ετεροθαλή αδελφή (η 1η από τις 3 συζύγους του).
Ο δεσμός του με τον Ανδρούτσο είχε ως αποτέλεσμα,έπειτα από την δολοφονία του τελευταίου,να δεχθεί και ο ίδιος,ενώ βρισκόταν στο κρησφύγετο του Ανδρούτσου στη Μαύρη Τρύπα στον Παρνασσό,δολοφονική επίθεση από τον υπηρέτη του Φέντον και τον Χουάιτκομπ τον Ιούνιο του 1825.
Τραυματίστηκε σοβαρά και μεταφέρθηκε για θεραπεία στην Κεφαλλονιά,κατόπιν στην Ζάκυνθο,και το 1827 επέστρεψε στην Αγγλία.
..
Περιγράφει τους φίλους του ποιητές στο βιβλίο :
RECOLLECTIONS OF THE LAST DAY OF SHELLEY AND BYRON,1858,
RECORDS OF SHELLEY,BYRON AND THE AUTHOR,1878.
..
Edward John Trelawny - Wikipedia, the free encyclopedia
..
http://en.wikipedia.org/wiki/Percy_Bysshe_Shelley
..
http://en.wikipedia.org/wiki/Lord_Byron
Πέμπτη 23 Ιουλίου 2009
Σικυών - Τέχνη
Η Σικυών ήταν περίφημη για τις σπουδαίες σχολές γλυπτικής και ζωγραφικής που ανθούσαν κατά τους Αρχα'ι'κούς Χρόνους -6ος,7ος π.Χ. αιών-,όπως και αργότερα τον 4ο π.Χ.αιώνα.
..
Ήδη από τον 7ο αιώνα αναπτύχθηκε η αγγειοπλαστική με τα πρωτοκορινθιακά αγγεία και η χαλκουργία.
..
Αναφέρεται ότι εκεί εργάστηκαν,ο Απελλής και δύο μαθητές του Δαίδαλου,ο Δίποινος και ο Σκύλλος.
..
Από τη Σικυώνα καταγόταν ο Κορίνθιος καλλιτέχνης Βουτάδης,που εφηύρε το πρόστυπο ανάγλυφο.
..
Από τους σημαντικότερους Σικυώνιους γλύπτες και ανδριαντοποιούς ήταν οι αδελφοί Κάναχος και Αριστοκλής,ο νεότερος Κάναχος,ο Πολύκλειτος,ο Άλυπος,ο Κλέων,ο Λύσιππος,ο Λυσίστρατος,ο Ευθυκράτης,ο Δά'ι'ππος,ο Ευτυχίδης,ο Βό'ι'δας,ο Ξενοκράτης,κ.ά.
..
Οι Σικυώνιοι ζωγράφοι ήταν οι πρώτοι που εφήρμοσαν την εγκαυστική,δηλαδή το ανακάτωμα των χρωμάτων με κερί και το ζέσταμα τους πάνω στο μάρμαρο,ώστε το λιωμένο κερί να εισχωρεί στους πόρους,κάνοντας τα χρώματα ανεξίτηλα.
..
Από τους διασημότερους ζωγράφους ήταν ο Τηλεφάνης,ο Κράτων,ο Εύπαμπος,ο Πάμφιλος,ο Παυσίας,ο Αριστόλας,ο Τιμάνθης,ο Νεάλκης,ο Ηρίγονος,ο Πασίας,κ.ά.
..
Επίσης ο αρχιτέκτων Μύρων που οικοδόμησε τον θησαυρό των Σικυωνίων στην Ολυμπία.
..
..
Ήδη από τον 7ο αιώνα αναπτύχθηκε η αγγειοπλαστική με τα πρωτοκορινθιακά αγγεία και η χαλκουργία.
..
Αναφέρεται ότι εκεί εργάστηκαν,ο Απελλής και δύο μαθητές του Δαίδαλου,ο Δίποινος και ο Σκύλλος.
..
Από τη Σικυώνα καταγόταν ο Κορίνθιος καλλιτέχνης Βουτάδης,που εφηύρε το πρόστυπο ανάγλυφο.
..
Από τους σημαντικότερους Σικυώνιους γλύπτες και ανδριαντοποιούς ήταν οι αδελφοί Κάναχος και Αριστοκλής,ο νεότερος Κάναχος,ο Πολύκλειτος,ο Άλυπος,ο Κλέων,ο Λύσιππος,ο Λυσίστρατος,ο Ευθυκράτης,ο Δά'ι'ππος,ο Ευτυχίδης,ο Βό'ι'δας,ο Ξενοκράτης,κ.ά.
..
Οι Σικυώνιοι ζωγράφοι ήταν οι πρώτοι που εφήρμοσαν την εγκαυστική,δηλαδή το ανακάτωμα των χρωμάτων με κερί και το ζέσταμα τους πάνω στο μάρμαρο,ώστε το λιωμένο κερί να εισχωρεί στους πόρους,κάνοντας τα χρώματα ανεξίτηλα.
..
Από τους διασημότερους ζωγράφους ήταν ο Τηλεφάνης,ο Κράτων,ο Εύπαμπος,ο Πάμφιλος,ο Παυσίας,ο Αριστόλας,ο Τιμάνθης,ο Νεάλκης,ο Ηρίγονος,ο Πασίας,κ.ά.
..
Επίσης ο αρχιτέκτων Μύρων που οικοδόμησε τον θησαυρό των Σικυωνίων στην Ολυμπία.
..
Δευτέρα 11 Μαΐου 2009
Παρασκευή 24 Απριλίου 2009
ΛΕΜΠΕΣΗΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΗΣ - Ζωγράφος.Αγιογράφος , 1849-1913
Από το 'Σχολείο των Τεχνών' στην Αθήνα.
Τ0 1875 στην Σχολή Καλών Τεχνών στο Μόναχο.
Ηθογραφίες με βαθύ αίσθημα,
ψυχολογικά πορτραίτα εξαιρετικής διεισδυτικότητας.
ΛΕΜΠΕΣΗΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΗΣ
Τ0 1875 στην Σχολή Καλών Τεχνών στο Μόναχο.
Ηθογραφίες με βαθύ αίσθημα,
ψυχολογικά πορτραίτα εξαιρετικής διεισδυτικότητας.
ΛΕΜΠΕΣΗΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΗΣ
Πέμπτη 23 Απριλίου 2009
Τρίτη 14 Απριλίου 2009
Πέμπτη 22 Ιανουαρίου 2009
Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2009
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Download
ΦΥΛΑΚΕΣ ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ !
